Жонка тым часам была на кухнi (мэбля ў залацiстых танах i нават машына для мыцця посуду).
- Што? - папыталася яна, разразаючы памiдоры.
- Мне ўсё больш падабаецца iмя Боза.
- Ты гэта сур'ёзна?
- Ага. Аж не магу - так падабаецца.
- Дык, значыцца, ты збiраешся назваць нашага сына Боза? - узiраючыся ў мяне, зноў папыталася яна.
- Менавiта так. Павер мне, Джэн, лепшага iмя для суператлета не знайсцi.
- Боза Барэт, - прамовiла яна, усё роўна як спрабуючы iмя з прозвiшчам на смак.
- Прысягаю, хлопец ён будзе што трэба, - працягваў я, адчуваючы з кожным словам усё большую ўпэўненасць. - 'Боза Барэт, галоўны нападнiк, зборная Гарварда i ўсiх унiверсiтэтаў, хакеiст-скала!'
- Ну што ж... Гучыць няблага, Олiвэр, але... Уявi сабе: а раптам хлопчык будзе пасрэдна скаардынаваны?
- Такога, Джэн, здарыцца не можа. У хлопца гены будуць што трэба. У мяне тут сумнення на мiлiграм няма. - Я i праўда быў у гэтым упэўнены. Апошнiм часам думкi пра Боза прыходзiлi мне ў галаву ўсё часцей. Паважна шпацыруючы на працу, я бачыў яго ўжо ледзь не наяве.
Размову прадоўжылi за абедам. Дарэчы, мы набылi адмысловы дацкi фарфор.
- Каардынацыя ў Боза будзе найвыдатнейшая, - сказаў я Джэнi. - А калi яму дастануцца твае рукi, дык яго можна будзе смела ставiць на якую хочаш лiнiю.
Яна заўсмiхалася - няйначай збiралася пакпiць з мяне i разбурыць усе мае iлюзii. Аднак, не прыдумаўшы па-сапраўднаму знiшчальнае рэплiкi, разрэзала торт i паклала мне кавалак. А я ўсё выкладваў свае довады.
- Ты толькi ўявi, Джэнi, - разважаў я з перапоўненым ротам. - Дзвесце сорак фунтаў натрэнiраванай ударнай сiлы!
- Дзвесце сорак? - здзiвiлася яна. - У нашых з табою генах няма нiякiх двухсот сарака фунтаў, Олiвэр.
- Мы адкормiм яго, Джэн. Пратэiны, вiтамiны i ўсе астатнiя неабходныя кампаненты паўнацэннага рацыёну.
- А калi ён не захоча есцi твае кампаненты, што тады?
- Я яму не захачу! - сказаў я, усё роўна як злуючыся на ўпартага хлопчыка, якi, седзячы за адным са мною сталом, адмовiцца дапамагчы мне здзейснiць мае мары зрабiць з яго лядовую зорку. - Куды ён дзенецца - з'есць, а то я як бачыш па шыi надаю.
Тут Джэнi зазiрнула мне ў самыя вочы i ўсмiхнулася:
- Наўрад цi ты гэта зробiш, калi ў iм будзе дзвесце сорак фунтаў.
- М-м, - замяшаўся я на момант, але хутка знайшоўся. - Не адразу ж ён набярэ такую вагу.
- Вядома, не адразу. Але калi ўжо набярэ, тады сцеражыся! Адлупiць ён цябе! - Джэнi пагрозлiва памахала перад самым маiм тварам лыжкаю i зарагатала, што чорт...
17
Зрабiць дзiцёнка не так ужо i лёгка.
Я маю на ўвазе, ёсць нешта недарэчна-смешнае ў тым, што маладыя людзi, якiя ў першыя гады сваiх сексуальных практыкаванняў думаюць адно пра тое, як зрабiць так, каб дзяўчына не зацяжарала (калi пачынаў я, карысталiся ўсё яшчэ прэзерватывамi), потым рэзка пераключаюцца i прыкладаюць усе намаганнi, каб дзяўчына зацяжарала.
I гэтая самая мэта можа спакваля ператварыцца ў навязлiвую iдэю. Яна можа пазбавiць сама цудоўнае, што ёсць у жыццi шчаслiвых сужэнцаў, натуральнасцi i непасрэднасцi. Я аб праграмаваннi (няўдалае, дарэчы, слова - машыннае нейкае). Калi загадзя праграмуеш акт кахання ў адпаведнасцi з рознымi правiламi, календарамi, стратэгiяй: 'Можа, лепш заўтра ўранку, Олi?' - дык гэты вось цудоўны акт можа выклiкаць няёмкасць, гiдлiвасць, а нарэшце i самы сапраўдны жах.
Бо, калi вы бачыце, што набытыя раней сцiплыя ўменнi i вашыя (дапусцiм) нармальныя здаровыя спробы 'пладзiцца-размнажацца' не прыносяць жаданага вынiку, вас пачынаюць апаноўваць дужа змрочныя думкi.
- Спадзяюся, Олiвэр, ты разумееш, што 'стэрыльнасць' не мае нiчога агульнага з 'вiрыльнасцю'? - сказаў доктар Морцiмэр Шэпард на нашым першым спатканнi, калi мы з Джэнi вырашылi нарэшце, што маем патрэбу ў кансультацыi спецыялiста.
- Ён разумее, доктар, - адказала за мяне Джэнi, ведаючы i без маiх слоў, што думка пра бясплоднасць - маю гiпатэтычную бясплоднасць - прыгнятала мяне. Мне нават здалося, што ў голасе ў Джэнi пачулася надзея: калi i ёсць якое адхiленне, дык толькi ў яе.
Але доктар проста растлумачыў нам, якiя могуць быць варыянты, i падрыхтаваў да найгоршага, перш чым сказаць, што ўсё ў нас можа быць у поўным парадку i мы неўзабаве станем шчаслiвымi бацькамi. Вядома, мы павiнны здаць безлiч розных аналiзаў. Поўны агляд. (Не буду пераказваць не надта прыемныя падрабязнасцi такога руплiвага абследавання.)
Аналiзы мы здалi ў панядзелак. Джэнi - удзень, а я - пасля працы (тымi днямi я ўжо акунуўся ў яе з галавою). У пятнiцу доктар Шэпард выклiкаў Джэнi яшчэ адзiн раз, растлумачыўшы, што сястра нешта наблытала i ён мусiць сёе-тое ўдакладнiць. Калi Джэнi расказала мне пра паўторны вiзiт да доктара, я западозрыў, што гэтае самае адхiленне... выявiлi ў яе. 'Сястра, якая нешта там наблытала' - адгаворка досыць банальная.
А калi мiстэр Шэпард патэлефанаваў мне ў кантору, я ўжо амаль не сумняваўся. Ён папрасiў мяне зайсцi да яго заўтра па дарозе дамоў. Як толькi я зразумеў, што Джэнi там не будзе ('Я гаварыў з мiсiс Барэт учора ўвечары', сказаў доктар), падазрэннi мае пачалi ператварацца ва ўпэўненасць. Значыцца, у Джэнi не можа быць дзяцей. Але мажлiва, Олiвэр, дыягназ не канчатковы, паспрабаваў супакоiць мяне доктар - якiх толькi выйсцяў няма: хiрургiчнае ўмяшанне i гэтак далей.
Аднак працаваць напоўнiцу я ўжо, вядома, не мог, таму было неразумна чакаць пяцi гадзiн. Я патэлефанаваў мiстэру Шэпарду i папытаўся, цi не прыме ён мяне адразу пасля абеду. Доктар згадзiўся.
- Дык, значыцца, вы ўжо выявiлi, хто вiнаваты? - папытаўся я, не падбiраючы асцярожлiва словы.
- Я не сказаў бы 'вiнаваты', Олiвэр, - адказаў мiстэр Шэпард.
- Ну, добра, скажам iнакш - хто з нас не ў парадку?
- Добра. Джэнi.
Я быў больш-менш гатовы да гэтага, аднак безнадзейнасць, якая прагучала ў словах мiстэра Шэпарда, усё-такi збянтэжыла мяне. Доктар больш нiчога не дадаў, i я вырашыў, што ён чакае ад мяне якiхсьцi слоў.
- Ну што ж, значыцца, дзецi ў нас будуць прыёмныя. Думаю, галоўнае, што мы кахаем адно аднаго, цi ж не так?
I тады ён сказаў мне:
- Олiвэр, праблема нашмат больш сур'ёзная. Джэнi вельмi хворая.
- Што значыць 'хворая'?
- Яна памiрае...
- Гэтага не можа быць, - сказаў я.
Я чакаў, што зараз доктар скажа мне, што гэта проста няўдалы жарт.
- Яна памiрае, Олiвэр, - паўтарыў ён. - Мне цяжка табе гэта казаць, але гэта так.
Я не мог паверыць яму i ўсё даводзiў, што здарылася нейкая памылка: мажлiва, гэтая iдыётка-сястра зноў штосьцi пераблытала, дала яму не той рэнтгенаўскi здымак цi што-небудзь такое. Доктар адказаў мне з сама вялiкай спагадаю, на якую, мабыць, быў здатны, што аналiз крывi быў паўтораны тройчы. Дыягназ не падлягае сумненню. Зараз ён накiруе нас да спецыялiста-гематолага. А папраўдзе, ён параiў бы...
Я перапынiў яго ўзмахам рукi. Мне патрэбная была хвiлiна цiшынi. Проста цiшынi, каб усвядомiць тое, што здарылася.
- Што вы сказалi Джэнi, доктар? - нарэшце папытаўся я.
- Што ў вас абаiх усё ў парадку.
- Яна паверыла.
- Думаю, што паверыла.
