fidei dupliciter derogat. Primo quidem quantum ad dignitatem ipsius fidei, quae est ut sit de rebus invisibilibus, quae rationem humanam excedunt; unde Apostolus dicit ad Hebr. 11,1
[38]
«Что же касается вопроса о том, существовало ли бы реальное пространство, такое как сейчас, в случае если бы Бог ничего не создал, то он кажется превосходящим пределы человеческого разума и недоступным для разумного обсуждения, как и вопрос о бесконечности; и тем не менее я думаю, что он превосходит пределы только нашего воображения, как и вопросы о существовании Бога и человеческой души, и что наш ум может достичь истины в этом вопросе, которая, по-моему, состоит в том, что не только пространства совершенно бы не было, но даже те истины, которые называют вечными, вроде totum est majus sua parte[24*] и т. п., не были бы истинами, если бы Бог не установил их, о чем, кажется, я вам уже раньше писал» (Письмо к Мерсенну от 27 мая 1638 г. — II 138).
[39]
VII 64, 6. - 24[25*].
[40]
Loc. cit, 14–17[26*]
[41]
VII 319[28*].
[42]
«Merito sic videretur, si de re existence quaestio esset…» (VII 380, 2–3) [29*]
[43]
«… ita, ego non puto essentias rerum mathematicasque illas veritates quae de ipsis cognosci possunt, esse independentes a Deo; sed puto nihilominus, quia Deus sic voluit, quia sic disposuit, ipsas esse immutabiles et aeternas. Quod seu durum, seu molle esse velis, sufficit mihi quod sit verum» (loc. cit., 7-13)[31*].
[44]
«…Multae veritates… quae… merito discuntur immutabiles et aeternae..; et… haud dubie sunt conformes verae illi rerum naturae quae a Deo condita est» (VII 381)[32*].
[45]
Письмо к Мерсенну от 21 января 1641 г. — III 282.
[46]
Cf: «Essentiae… dicuntur indivisibiles, quod nulla sit natura quae secundum rationem speciflcam inaequaliter participetur ab individuis, ut patet inductione; verbi gratia, natura humana non est secundum magis vel minus in uno quam in alio homine; quo fit ut non dicatur unus magis homo quam alter. Deinde etiam, quia nihil quod pertineat ad essentiam addi vel detrahi potest, quin statim mutetur et fiat alia natura seu essentia. Ex quo inlelligere est illud quod docet Aristot. 8. Met. с 3, t. 10: essentias rerum esse numeris similes; sicut enim numerus addita vel sublata, unitate mutat speciem, sic addito vel detracto essentiali aliquo actu essentia seu natura rei mutat speciem»[33*]
[47]
Obj. sext. VII 416–417[34*].
[48]
«Nam, in quo genere causae dependent ab eo?» (ibid., 417–418)[35*] . Cf. loc. cit, I 151: «In quo genere causae Deus disposuit aeternas veritates?»[36*]
[49]
