Пад сінім небам

ўзьняла з жабім хорам размовы,
заплакала ў плачы савы.
Да сэрца людскога паволі
вужакай сьлізкой падпаўзла,
старыя, забытыя болі
з прадоньня узноў узьняла.
Збудзіла ў адных, не іначай,
як важкай крануўшы рукой,
найгоршае пекла распачы,
а ў іншых — дзіўны супакой.

На сенажаці

Косы зьвіняць… Сьпеўна ўзносяцца зыкі,
поўняць жыцьцём жаўтацьвет-сенажаць
майстры дзіўныя зь нязнаных музыкаў,
                     косы зьвіняць…

Кмена пах цягне па мокрых пракосах,
водарыць сенам у пухкіх капах!
Дыхае поле у сонцавых косах,
                     кмену йдзе пах…

Песьню жанкі запяялі нясьмела,
і — звоніць уся сенажаць,
з гукамі — ўдалеч, здаецца б, ляцела…
                     Косы зьвіняць…

Улетку

Жамчужнай мглою хмаркі абвязалі
        Нябёсы, сонца пуць.

Па залатых жытох сярэбраныя хвалі
        Плывуць, плывуць, плывуць…

Які прастор кругом! Бязь берагу, бяз краю
        Калышуцца жыта!

Ў ружовым полымі вятраны дзень згарае, —
        Як цёпла, любата…

Шматфарбным дываном, красой-вясной сатканым
        Лажыцца сенажаць.

I ў дзень, і на зары, і ўвечары, і зрана
        Там жаўранкі зьвіняць.

I звонкі іх прызыў, і лёгкія ўздыханьні
        Красуючых палей, —

Нясуцца да нябёс малітвай дзякаваньня
        Вышэй, вышэй, вышэй…

У лесе

Ф. К.

Лес вітаў нас нячутнымі словамі,
нам сьмяялася неба празрыстае,
а над намі, ўгары над дуброваю,
хмаркі таялі, лёгкія, чыстыя.
Па узгорках, па травах уквечаных
косы сонца нізкога туляліся,
у аўсох запыняліся нечага,