Вершы

Ў раскошы пераможнай дня,
Ў святле і яснасці ўрачыстай,
Ў яго апратцы залацістай —
Жарстокая харашыня.

Праз сонечны яго пагляд
Душа заўважае халоднасць,
І дзіўную трывог нязгоднасць,
І у цвярозасці разлад.

Праходзіць ён па-над зямлёй,
І да зямлі самой бяспечнасць.
І ўсё ж глухая бессардэчнасць
Да працы й клопату людзей.

І, стомленым, здаецца нам:
Пад бліскам гэтага каберца
Другога свету б'ецца сэрца
І тайна бытавання там.

Завянуць, збледнуць фарбы дня,
Прысуд не знаючага, помсты, —
І невядомыя таёмствы
Уявіць цемры глыбіня.

«Маіх радасцяў лісце спадае…»

Маіх радасцяў лісце спадае,
Нібы лісце пажоўклае дрэў.
Эх, карчомная доля благая,
Патапіў бы цябе, каб прымеў.

Па-за воканню вецер галосе
І скавыча, паганы і злы,
Незадачная гэткая восень,
Незадачная радасць імглы.

І натрапіш на гэткую нетру,
Бы ў прадонную чорную цьму.
Не, я толькі ад лютага ветру,
Я ад ветру схаваўся ў карчму.

А калісь было неяк іначай
І хапала цяпла без таго,
Горкай памяці дробнай астачай
Да дзяцінства кульгаю свайго.

Але й тут жа на розум мужычы,
Як і ўсюды — жывыя людцы.
І ў маім мо чытаюць абліччы,
Што не звёў я з канцамі канцы.

«Ночка марозная…»

Ночка марозная,
Пад нагой сняжок.
Да цябе, няжданая,
Я прыйду здалёк.

І рукою, белая,
Стукну пад акном,
Гордая і смелая,
Увайду ў твой дом.

І цябе, слухмянага,
Павяду упроч,
Ад завеі п'янага,
Скрозь глухую ноч.