[136]
[137]
Loc. cit.,I 153[70*].
[138]
«Sed ad confusionem evitandam… illam (distinctionem) voco distinctionem Rationis (nempe rationis Ratiocinatae) et quia nullam agnosco rationis Ratiocinantis, hoc est, quae non habeat fundamentum in rebus (neque enim quiequam possumus cogitare absque fundamento) idcirco in illo articulo, verbum 'Ratiocinatae' non addo»[71*]a*** 1645 или 1649. - IV 346.
[139]
Loc. cit.,VII432[73*].
[140]
Loc. cit.,VII431-432[1*]. [2]
[141]
Loc. cit., VII 435–436[2*].
[142]
«Ex hoc autem ulterius apparet quod principale divinae voluntatis volitum est ejus eisentia. Bonum enim intellectum est objectum voluntatis… Id autem quod a Deo principaliter intelligitur est divina essentia… Divina igitur essentia est id de quo principaliter est divina voluntas»[3*]
[143]
Ibid.,I 80.
[144]
Ibid., I 75.
[145]
Ibid., I 81, ad «Si autem…»
[146]
Ibiji, ad «Est enim».
[147]
«Unde patet quod non est neccssitas divinae voluntatis ex amore quern habet ad suam bonitatem, quod velit hoc vel illud circa creaturam; nec-inest ei aliqua necessitas respectu totius creaturae; eo quod divina bonitas in se perfecta est, etiamsi nulla creatura existeret, quia bonorum nostrorum non eget, ut in Psalm. XV dicitur. Non enim divina bonitas est talis finis qui efficiatur ex his quae sunt ad finem; sed magis quo efficiuntur et perficiuntur ea quae ad ipsum ordinantur. Unde Avicenna dicit (lib. VIII; Metaph., cap. VIII, a med.) quod solius actio Dei est pure liberalis, quia nihil sibi accrescit ex his quae vult vel operatur circa creaturam. Patet igitur ex dictis, quod quidquid Deus vult in seipso, de necessitate vult; quidquid autem vult circa creaturam, non de necessitate vult»[4*]
[148]
«Unde sicut in Deo intelligere causam non est causa intelligendi effectus, des ipse intelligit effectus in causa; ita velle finem, non est ei causa volendi ea quae sunt ad finem, sed tamen vult ea quae sunt ad finem ordinari ad finem. Vult ergo hoc esse propter hoc, sed non propter hoc vult hoc»[5*]
[149]
