[216]
Там же, стр[ока] 30.
[217]
«Quod ad nos attinet, nos non possumus unquam in illis (scil: mundus, numerus, etc.) terminum aliquem invenire, et sic nostri respectu sunt indefmita, quim etiam forsan infmita, nam indeflnitum semper et semper multiplicatum ut hie fit, est ipsum infinitum; sic etiam de numero, etc.»[72*] (V 167). Cf. V 52, 19.
[218]
Loc. cit., V 52, lig. 21–25 et V 167.
[219]
Письмо к Мору от 5 февраля 1649 г. — V 274–275[73*].
[220]
[221]
Princ. phil. II 33[74*].
[222]
Ibid., II 34[75*].
[223]
Письмо к Мору от 5 февраля 1649 г. — V 274, стр[оки] 5-20 и 275, [строки] 7-13[76*].
[224]
Conimb. Phys. 3, 8, 1, 3, ad 4-m Assert.
[225]
Princ. phil. II 35. Cf.: loc. cit. V 273, lig. 26 et sff.[77*]
[226]
Princ. phil. III 2[78*].
[227]
Ibid., Ill 3[79*].
[228]
VII 374–375. Декарт хочет, однако, отметить, что его физика может дать в руки апологетики оружие не менее эффективное, чем то, какое пытались извлечь из традиционной физики. Возможно, возражения Гассенди (VII 308–309) заставили его продумать этот момент[80*].
[229]
Письмо к Шаню от 6 июня 1647 г. — V 53–54[81*].
[230]
Быт. 1, 26–30.
[231]
