Ў цудоўных ружах водар дзіўны ёсць,
Які жыве у пурпуровым цвеце.
У квет атрутных зіхацення шмат
І водар да ружовага падобны.
Яны прывабіць могуць наш пагляд,
Калі вясной раскрыюцца бутоны.
Няма з іх цвету радасці для нас,
Атрутай адцвітанне іх спавіта.
А калі ружам вянуць прыйдзе час, -
Іх душы ў водар будуць пераліты.
Калі ж, юнацтва, вянуць ты пачнеш,
Пералію тваю ўсю праўду ў верш!
55
Ніякі мармур царскіх пахаванняў
Не будзе трывалей, чым гэты верш.
Калі ўсе пліты скрышацца дазвання,
У ім будзеш жыць, як і цяпер жывеш.
Калі знішчальныя паваляць войны
Ўсе статуі, разбураць камяні, -
Жывое слова пройдзе супакойна
У час наступны праз усе агні.
Ты не паддана ні уладзе смерці,
Ні забыццю, што йдзе за ёй услед.
Не здолеюць ні выкрасліць, ні сцерці
Твайго імя, пакуль існуе свет.
І так жыві ў людскіх прыхільных сэрцах,
Пакуль на свеце судны дзень пачнецца.
56
Устань, любоў мая! Устань, любоў!
Ці ж ты слабей, тупей сваіх жаданняў?
Навек не наясіся. Заўтра зноў
Для нас усіх патрэбна сілкаванне.
Цяпер ты задаволена. Твае
Заплюшчваюцца вочы з асалоды.
А новы дзень спакою не дае:
Агонь не згас, палае, як заўсёды.
Каб гэты міг для нас быў даражэй,
Няхай разлука стане акіянам
І дасць хоць прамяністасцю вачэй
Цераз яго спаткацца закаханым.
Калі разлука як зіма на сэрцы,
Дык утрая мілей з вясной сустрэцца.
57
Твой верны раб, аж покуль дзень міне,
Вартую пільна ўсе твае жаданні.
Як да сябе паклічаш ты мяне,
Тады мой час шчаслівы і настане.
Марудны час не праклінаю я,
Ягоную хаду сачу упарта.
Гарчэй тады бывае мне ўдвая,
Калі тваё пачую я: «Да заўтра!»
Ні словам я, ні думкаю сваёй
Не запытаюся, ўладарка, дзе ты.
Зайздрошчу тым, хто дзеліць час з табой,
Яны — шчаслівыя абранцы свету.
Любоў бязглузда і ў жыцці тваім
Не можа бачыць дрэннага зусім.
58
