Ёсць тут і радасць: ты — адно са мной,
Дык толькі я любімы ёй самой.
43
Прыемна мне, калі заплюшчу вочы,
Бо што б удзень пабачылі яны?
Цудоўны вобраз твой скрозь цемру ночы
Мне зіхатлівыя прыносяць сны.
Калі твой сцень і ноч перамагае,
Святлом барвовым разганяе змрок, -
Дык як жа ўдзень краса свяціла б тая,
Твой яснавейны, прамяністы зрок?
Якім бы дзень прыгожым стаў раптоўна,
Каб ты з'явілася ў сваёй красе,
Калі адзін твой толькі сцень цудоўны
Такую слодыч для мяне нясе!
Мне без цябе і дзень — як ноч глухая,
З табою ж ноч — як ясны дзень бывае.
44
Каб думкай стала плоць мая калі,
Яе тады б адлегласць не спыніла,
І да цябе, ў далёкі край зямлі,
Яна б мяне сваёй аднесла сілай.
Мне абыякава было б зусім,
Дзе я стаю і дзе ты ў гэтым часе.
У небе ясным, над усім зямным
Я думкай борздай да цябе б імчаўся.
Ды не пазбыцца мне сваёй журбы,
Ніяк мне думка не раскрые крылляў.
Пакуль, як створаны з зямлі й вады,
Я не магу сягнуць праз безліч міляў.
Зямля дае павольнасць у хадзе,
Вада слязамі горкімі ідзе.
45
Агонь з паветрам — розныя стыхіі:
У першай — палкасць, думка у другой.
Яны лятуць, нястрымныя такія,
У непарушнай еднасці сваёй.
Калі яны, як пасланцы кахання,
К табе кіруюць вольны свой палёт,
Зямлі й вады наступіць панаванне,
А ў ім так многа смутку і турбот.
Сумую я аж да тае часіны,
Пакуль пасольства прыляціць назад
І скажа мне, што любы мой адзіны
Жывы, здаровы, прывітанням рад.
Якое шчасце! Але без адкладу
Зноў мкнуць яны табе маю спагаду.
46
У воч і сэрца вечная вайна:
Не падзялілі ўлады над табой.
І тая і другая старана
Тваёю захапляюцца красой.
Гаворыць сэрца, што жывеш ты ў ім
І ў тайніку схаваны там на дно.
А вочы кажуць, што ў святле сваім
Адлюстравалі вобраз твой даўно.
Каб скончыць спрэчку, скліканы быў суд.
