Навошта мне усе твае табліцы?
Мінулыя і сённяшнія дні
Ты апрануў такою небыліцай,
Што не адрозніш праўду ад хлусні.
Я кляўся ў тым, што быў і буду верным,
А на цябе увагі мы не звернем.
124
З адной калыскі шчасце і няшчасце,
Ды ў іх няма аднолькавых дарог:
Ці можна кветкай у вянок папасці,
Ці пустазельнай былкаю ў быльнёг…
Любоў мая няпэўнасці не знае,
Багацце ёй не прынясе бяды.
Яна палітыканаў абмінае
І пагарджае імі заўсягды.
Навошта ёй такія мудрагерцы,
Якія твораць на кароткі час?
Любоў жыла і будзе жыць у сэрцы,
Ў якім агонь сумлення не пагас.
А тыя ўсе бязглуздыя стварэнні
Сваёю смерцю нам дадуць збавенне.
125
Навошта мне дурацкая пашана
Цягаць над некім нейкі балдахін?
Нашто для вечнасці старацца стану,
Калі яна не йдзе далей руін?
Не бачым мы, як падхалімаў зграя
У панскі кут паўзе на жываце?
І хлеб здаровы на прысмак мяняе,
Як быццам шчасце з гаркаты расце?
О, не! Дазволь твайму аддацца сэрцу,
Прымі мой бедны, але вольны дар,
Які не быў у рабскай паняверцы,
І стань яму, як я табе, ўладар.
Прэч стукачоў! Для чыстага сумлення
Не страшны ні паклёпы, ні ганенні.
126
Мой любы хлопчык! Ты адзін-адзіны
Кіруеш часам, лічыш нам хвіліны.
Пакуль расцеш і прыгажэеш, вяне
Тваіх прыхільнікаў замілаванне.
Калі табе ўладарніца-прырода
Не хоча даць у час наступны ходу,
Дык для таго, каб хітрасцю такою
Спыніць яго уладу над табою.
Высцерагайся ты яе усё ж ткі,
Пашкадаваўшы, пакарае жорстка:
Аддасць цябе, як толькі прыйдзе рата,
Яна без жаднай літасці ў адплату.
127
Красунямі не зваў ніхто чарнявых,
Хоць сапраўды яны красуні ёсць.
Каму і хто даваў на свеце права,
Каб занядбаць такую прыгажосць?
Ад тых часін, калі красу прыроды
