Каб, як узор, краса яго жыла
На ўсе наступныя часы і дні.
Але калі ты ўсё ж ткі закранеш,
Яго красу мой абароніць верш!
20
Жаночы твар дала табе прырода,
З больш дасканалай нават пекнатой.
Мяне прывабіла твая урода, -
Ты пан і пані для душы маёй.
Пяшчотны погляд, шчыры і прыгожы,
У пазлацістасць апранае след.
Мужчын ён вабіць сілаю вяльможнай,
Сардэчнасцю чаруе ён кабет.
Цябе прырода ладзіла жанчынай,
Пасля адну драбнічку дадала,
Што не патрэбна мне ніякім чынам,
А для жанчын прывабнаю была.
Калі такая справа — мне любоў,
А ім — як можна больш яе пладоў.
21
Натхнення я не маю ад красы,
Якая звонку ўся нафарбавана,
Хоць многія раўнуюць галасы
Яе да неба, сонца, акіяна.
Успомніць можна перлы ўсёй зямлі
Ці параўнаць да месяца, да зорак.
І кветкі, што з-пад снегу расцвілі,
Да вершаваных прыплясці гаворак.
Але не ў гэтым праўда прадвякоў,
І хараство не толькі ў зорнай шаце, -
Мая каханая, мая любоў
Прыгожа так, як роджаны ад маці.
Лепш пра любоў сказаць бы я не мог,
Мая любоў — для сэрца, не на торг.
22
Не давядзе мне люстра, што стары я,
Пакуль тваё юнацтва не міне.
Калі цябе час зморшчкамі ускрые,
Тады скажу: «Пара памерці мне!»
Краса твая мне апранае сэрца,
Яно жыве ў тваіх грудзях даўно.
І кожнае з падвойнай сілай б'ецца,
Яны хоць паасобна — як адно.
Мая любоў! Так многа ў свеце злога,
Высцерагайся ж пільна ты бяды!
Як маці сына пестуе малога,
Цябе я буду даглядаць заўжды.
Два сэрцы нашы маюць лёс адзіны:
Жыццё і смерць іх да адной хвіліны.
23
Як той акцёр, збянтэжыўшыся, стане,
Згубіўшы ролі вызубранай ніць,
Ці безразважны, ў раззлаваным стане,
Знямее, сіл не меўшы гаварыць, -
Так я замоўк, бо словаў больш не маю,
Якімі надарае нас любоў.
