Фаўст

Яго навучыць нечаму яна!
А ваш наіўны брат жыве да плешы,
А ўсё ж упэўнены, што першы…

Рыцар

Які ў ёй такт! А вытанчанасць руху!

Дама

На погляд мой, мы бачым шлюху!

Паж

Каб гэта я быў тым Парысам!

Прыдворны

Я праз такую і змарнеў бы й высах!

Дама

Не штука, што сатрэцца пазалота,
Бо лапалі яе, каму ахвота!

Другая

Яно, канечне, так — няма тут дзіва,
Алена змалку па руках хадзіла.

Рыцар

Хай нават многім перапала нешта,
Мяне здаволіла б і рэшта.

Вучоны

А я не ведаю, ці тут Алена,
Ці, можа, гэта іншая царыца.
На сцэне ўсё — уяўнае, падмена;
А праўду скажа нам першакрыніца.
Я веру толькі сведчанню Гамера:
«Была яна да сэрца старцам Троі».
Аналагічна ўсё: краса, манеры.
Дык вось за што змагаліся героі!
Уломак я сівы, аднак і мне
Душу яна сагрэе й скалыхне.

Астролаг

Ён не хлапчук. Уладнаю рукою
Падняў яе. Працівіцца герою
Яна не можа. І герой
Выкрадвае красуню.

Фаўст

                              Злодзей, стой!
Я не дазволю, не аддам ніколі!

Мефістофель

Зусім заблытаўся няшчасны ў ролі.

Астролаг

Як можна добра бачыць з гэтай сцэны,
То быў фрагмент з «Выкрадвання Алены».

Фаўст