Фаўст

Алена

А з твару ён які?

Фаркіяда

                       Прыгожы. Здатны муж!
Адукаваны, статны ён паставаю,
Няма такіх разумных паміж элінаў.
Хоць племя прышлае завецца варварскім,
Ды з іх ніхто не здольны быў на жорсткасці,
Што натварылі эліны пад Трояю.
Яго шаную шчырасць і велікадушнасць я.
А крэпасць іх, пабачыце, пастаўлена
Зусім не так, як продкі ў нас грувасцілі
Нязграбныя цыклопскія будыніны.
Калі раўняць са Спартаю прыземістай,—
У іх усё інакш: адвесна, гонкасна,
Размерана, грунтоўна і надзейна ўсё,
Муры, палацы, вежы ў іх спічастыя,
Усё імкнецца ўгору, ў высь нябесную,
Прасторныя дамы ў іх з прыбудовамі,
Калоны і калонкі, аркі, арачкі,
Альтанкі ўтульныя, гербы над брамамі.

Хор

Які ў іх герб, расказвай!

Фаркіяда

                                 Знак Аяксавы^{226}!
Гадзюка на шчыце; шчыты падобныя
Былі яшчэ і ў семярых пад Фівамі^{227},
І кожны шчыт памечаны быў знакамі:
Праменным месяцам, яшчэ і зоркамі,
Мячамі, маскамі альбо паходнямі.
Усё на іх было, што страх узбуджвае,
Што пагражае смерцю люду мірнаму.
І ў нашага героя герб пагрозлівы:
Ільвы, арлы і крылы каршуновыя,
І буйвалавы рогі, й хвост паўлінавы,
Блакітныя палосы, срэбныя.
І колькі зброі ў залах панавешана,
А ў залах так прасторна і так весела,
Што хоць да танца йдзі…

Хор

                               Там і танцоры ёсць?

Фаркіяда

Танцоры — як на подзіў! Сінявокія!
Юнацтва поўныя! Бадай, Парыс адзін
Раўня ім быў, калі сустрэў царыцу ён.

Алена

Не адыходзь ад сутнасці, канчай хутчэй!

Фаркіяда

Канчаць павінна ты, адкажаш згодаю —
Дык будзеш у палацы.

Хор

                                 О, цудоўная,
Дай згоду, мудрая, і ўсіх нас выратуй!

Алена

Хіба павінна я збаяцца гнеўнага
Цара! Няўжо ён крыўду ўчыніць жорсткую?

Фаркіяда