Фаўст

Паглядзі, як хор шалее, зневажаючы мяне,
Ды брыдота Фаркіяда знае сутнасць хараства.

Алена

Скіну я самоты вэлюм, што насіла шмат гадоў,
Зноў пяшчотнаму спакою цела я сваё аддам,
Бо належыць і царыцам
                           жыць, як людзі ўсе жывуць.
Сіл набрацца, каб пагрозам
                           смела ў твар пасля глядзець.

Фаркіяда

Ты паўстала перад намі — у вянцы сваёй
                                                            красы!
Бачу твой пагляд загадны.
                                  Што ты хочаш? Загадай!

Алена

Будзь гатова дзёрзкай звадкі
                          хутка згладзіць прыкры след!
Бездакорна падрыхтуйся
                               справіць наш стары абрад.

Фаркіяда

Ўсё гатова: шалі, місы, нож, сякера
                                                      і трыног —
Для краплення і ўскурэння.
                                   Хто ж ахвяра? Назаві!

Алена

Цар ахвяру не назваў мне.

Фаркіяда

Не назваў? О, гора ўсім!

Алена

Што за гора? Што за жахі?

Фаркіяда

О, ахвяра гэта — ты!

Алена

Я?

Фаркіяда

І гэтыя.

Хор

           О гора!

Фаркіяда

Пад сякерай прымеш смерць.

Алена

Жудасна! Я прадчувала!

Фаркіяда