Караць слугу — ёсць права несумненнае, Якога ты, царова жонка гордая, За шмат гадоў замужжа заслугоўваеш. Цяпер, калі дамоў ты зноў вярнулася, Прыйшла царыцаю і гаспадыняю, Прымі ж кляйноды ў рукі і сама кіруй — Будзь чэлядзі і скарбам уладаркаю. Яшчэ прашу, абарані старэнькую Ад гэтых балбатух, што побач з лебедзем Красы тваёй мне выдаюцца качкамі! Панталіда
З красою побач недарэчы брыдкае! Фаркіяда
А побач з розумам дурнота горш яшчэ! Далей харэтыды выходзяць з хору і адказваюць паасобку.
Першая харэтыда
Напэўна, ты Эрэба й Ночы выпладак?{217} Фаркіяда
Скажы пра Сцылу{218} родную сястру сваю! Другая харэтыда
То ж твой лядашчы род радзіў страшылішча. Фаркіяда
Сама ты з кодла Оркава, ён родзіч твой. Трэцяя харэтыда
Ты нават і для Оркі стараватая. Фаркіяда
А ты якраз з Цірэзіем кахалася б!{219} Чацвёртая харэтыда
Табе за ўнучку мамка Арыёнава{220}. Фаркіяда
Цябе ж кармілі гарпіі{221} аб’едкамі! Пятая харэтыда
А ты, худобіна, чым ты кармілася? Фаркіяда
Ды толькі ж не крывёй, якую смокчаш ты. Шостая харэтыда
Жарэш здыхляціну й сама здыхляціна. Фаркіяда
Табе ж вампір аддаў і пашчу з ікламі.
