Матчын дар

Колькі сілы неспажытай!
         Ты паўстанеш, працавіты,
         Гаратнічы, невымоўны,
         Шчасьця, долі прагавіты,
         Мой сланэчны, мой чароўны!
         Будзе час, пабачаць сьведкі,
         Хоць ня мы, дык нашы дзеткі.

5. *** Хай ні льюцца дажджы…

Хай ня льюцца дажджы цёмна-хмарныя
         Над зьмярцьвелаю пашаю.
Хай пачнуцца гады хлебадарныя
         Над зямелькаю нашаю.
Хай красуецца жытам, пшаніцаю,
         Каласочкамі цяжкімі,
Хай ўзмацуецца Боскай правіцаю
         I ўсятворчымі ласкамі.
Хай асьвеціцца праўды навукаю
         I братэрскаю згодаю,
Хай зьнявечацца крыўда з прынукаю
         За яе загародаю,
Хай ўзьлятаець хвала яе племені,
         Упякнёнага цнотамі,
Хай шыбаець над скаламі з крэменю,
         Над арлінымі ўзьлётамі.

6. *** Мілая, родная старонка-маці!

Мілая, родная старонка-маці!
Моцна цябе я і шчыра люблю,
Бедныя ніўкі твае, сенажаці
I нешчасьлівую долю тваю.

         Горам, матуля, цяпер ты замучана,
         Стогнам спавіта у сець з ланцугоў,
         Рукі і ногі да слупа прыкручаны,
         Ціха наругу ты зносіш, бяз слоў.

Толькі ж уцешся, матуля каханая!
Слуп твой патроху пачаў падгніваць,
Прыйдзе к нам воля сьвятая, чаканая,
Сець з ланцугоў як пачнем разрываць.

7. Воўкалакі

Ваўкалакі цёмна ноччу
З дамавін выходзяць
I лятаюць скрозь па сьвеце, —
Сабе жэр знаходзяць:
Дзе старое ці малое
Сьпіць у сьне глыбокім,
Ваўкалака падсьцігае
Ненасытным вокам.
Не пачуеш, як узьляжа
На грудзях навала,
Не пачуеш, як ён з сэрца
Высьсе кроў памалу.
Галасіста ж па сьвітаньню
Засьпяваюць пеўні —
Ваўкалака адлятае
Неахвотна гнеўны.
Па старонцы роднай здаўна
Ваўкалакі ходзяць,
Але ж пеўні не сьпяваюць,
Слонка не ўзыходзіць!..

8. Іванку