Op dat moment schrok ik wakker en ging rechtop zitten. Mijn eerste reactie was Domini te bellen en haar te vertellen dat ik over haar had gedroomd, maar toen herinnerde ik me dat ze drie maanden geleden was overleden. Ik had mijn gidsen om een ongelooflijk teken gevraagd en het teken dat ik kreeg had meerdere speciale betekenissen voor me. Van de vele voor mij relevante details in mijn droom, waren er twee boodschappen die echt opvielen.
Allereerst liet Domini me weten dat ze nog steeds bij Dominic was. Voordat ze overleed, had Domini me verteld dat ze zeker wist dat ze vanaf de andere kant contact met me zou kunnen maken. Ze vond het een troostende gedachte dat ze de mensen van wie ze hield nog zou kunnen bereiken.
Door me de wachtkamer van de dierenarts te laten zien, liet Domini me weten dat het goed zou komen met Sinbad en dat de dierenarts voor hem de meest barmhartige keuze was. Ik wist dat Domini me liet weten dat ze voor hem zou zorgen. Kort na mijn droom brachten we Sinbad naar de dierenarts om hem te laten inslapen. De dierenarts zei dat hij darmkanker had en dat ze niets voor hem konden doen. We hielden genoeg van hem om hem te laten gaan. Hoewel ik had geweten dat Sinbad dat jaar zou doodgaan, deed het niet minder pijn.
Opvallend genoeg was onze nieuwe kat van Domini afkomstig. Toen ze steeds zieker was geworden, had ze niet meer kunnen zorgen voor de kittens die ze had en dus had ik er eentje meegenomen voor de kinderen. We noemden hem Caesar. We hebben hem nog steeds en mijn gezin behandelt hem als een kleine koning. Hij is een genot om te hebben. Ik vind het heerlijk dat Caesar net als Domini zo vol leven is. Het enige aan hem waar ik niet zo dol op ben, is zijn neiging midden in de nacht boven op mijn hoofd te springen en met zijn klauwtjes door mijn haar te kroelen. Daar kan ik niet aan wennen. Maar ik vind het zo passend dat we een van Domini's katten hebben. Ik weet zeker dat zij aan de andere kant voor Sinbad zorgt, ook al is hij misschien wat te zachtmoedig vergeleken bij haar onstuimige energie.
Dieren spelen in readings vaak een belangrijke rol. Ze maken deel uit van ons leven en veel mensen beschouwen hun huisdieren als gezinsleden. Hoewel ik wist dat katten en honden overgingen, wist ik niet dat vogels uit het hiernamaals konden doorkomen, totdat ik bij een reading een keer een heel klein gezinslid tegenkwam. De client in kwestie was een energieke, grappige vrouw die recentelijk iemand verloren had, maar ze zei niet wie. Ik was pas een minuut bezig toen ik al een duidelijk beeld doorkreeg van een vrouw met geverfd haar die een Hawaiaanse wijde jurk droeg en zo'n bijbehorende bloemenslinger omhad. Ik moest moeite doen niet te glimlachen, omdat de vrouw echt heel grappig was. Ik vertelde mijn client dat de vrouw een moederfiguur was en ik vroeg of ze van plan was naar Hawai te gaan of daarvandaan kwam. Haar adem stokte in haar keel. ‘Ik zou met mijn schoonmoeder naar Hawai gaan, maar ze overleed vlak voor onze vakantie.’ Het was duidelijk dat ze geraakt was door het feit dat haar schoonmoeder een verwijzing maakte naar de reis waar ze zo naar hadden uitgekeken.
Toen zag ik iets wat ik nog niet eerder had gezien. Er zat een vogel op de uitgestoken vinger van haar schoonmoeder. Ze was duidelijk dol op de vogel, dus ik vroeg: ‘Had ze een vogel? Want ze laat me een vogel zien die op haar vinger zit.’
‘Ja,’ antwoordde ze. ‘Ze had twee vogels: Ike en Tina. Tina ging dood rond dezelfde tijd dat mijn schoonmoeder overleed.’
Ik had naast katten, honden en paarden nog nooit een ander huisdier gezien, maar nu had ik een vogel gezien. Voor mijn client was het een extra bevestiging, waardoor ze zich echt verbonden voelde met haar schoonmoeder aan de andere kant.
HOOFDSTUK 13
EEN KEER IN JE LEVEN
Toen ik Diane vroeg of ik haar reading in dit boek mocht gebruiken, vond ze dat een eer. Maar eerlijk gezegd ben ik degene die zich vereerd voelt dat ik zo'n veerkrachtige, charmante vrouw heb leren kennen. Diane hoopt dat haar verhaal een troost kan zijn voor andere mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Ook kan dit hoofdstuk mensen die nog nooit een reading hebben gehad een idee geven van hoe dat gaat. Dianes verhaal is een voorbeeld van wat er kan gebeuren als je bij de andere kant op bezoek gaat. Diane was een vrolijke, vrijgevochten jonge vrouw die gemakkelijk contact legde. Jim was een levendige, aardige, jonge vent die er aantrekkelijk uitzag. Ze ontmoetten elkaar in 1968
op de middelbare school. Zij was vijftien, hij zeventien. Toen Jim in dienst ging verloren ze elkaar uit het oog, maar ze ontmoetten elkaar een paar jaar later opnieuw en trouwden toen binnen een maand. Ze waren gelukkig samen en genoten van hun nieuwe gezinnetje. Halverwege de jaren zeventig, ze waren vijf jaar en twee maanden getrouwd, kwam er opeens een einde aan hun huwelijksgeluk.
We spoelen snel door naar 2001, het jaar waarin ik haar ontmoette. Diane kwam naar een groepssessie in de hoop iets te horen van een zeker persoon aan de andere kant. Ik stapte op haar af, omhelsde haar en iedereen ging zitten zodat we met de sessie konden beginnen. Toen Diane aan de beurt was, vroeg ze me of ik iemand bij haar zag. Ik vertelde dat ik een man zag die zo op het eerste gezicht uit de jaren zeventig leek te komen: hij had een snor maar geen baard. Hij zei iets over zijn haar dat op een of andere manier belangrijk voor hem was. Het was aan de zijkanten korter geknipt dan aan de achterkant. Hij droeg een strakke spijkerbroek en had een lekker kontje. Hij was zeer aantrekkelijk, lang en dun met brede schouders, en hij had een verblindende glimlach. Hij liet me een akoestische gitaar zien.
Diane zei: ‘Dat is Jim, mijn man. Hij had een snor maar geen baard, want het lukte hem niet om die te laten groeien.’ Diane leek dat wel grappig te vinden. Ik zei: ‘Hij overleed door een hoofdwond die iemand hem had toegebracht.’ Diane bevestigde dit en voegde eraan toe dat Jim in de jaren zeventig was overleden.
‘Hij laat me de hele tijd een met rook gevulde ruimte zien, iets als een cafe.’ Diane vertelde dat Jim zijn moordenaars inderdaad in een cafe had ontmoet.
‘Hij vertelt me ook dat er een vrouw bij zijn dood betrokken was. Hij zegt dat hij niet meteen dood was. Hij zegt ook dat de betrokkenen voor een minder zwaar misdrijf zijn veroordeeld, maar dat ze nog steeds de prijs betalen voor wat ze hem hebben aangedaan.’ Diane vertelde dat er inderdaad een vrouw betrokken was geweest bij zijn dood, dat de verantwoordelijken een minder zware straf hadden gekregen en dat Jim niet meteen was overleden.
Jim zei me toen dat ik tegen Diane moest zeggen dat het hem speet. Diane zei dat ze het begreep en dat hij geen spijt hoefde te hebben. Ik zei haar dat Jim altijd al had geweten dat ze slim was en dat Jim me vertelde dat hij van tevoren had geweten dat zijn tijd gekomen was. Diane antwoordde dat Jim inderdaad altijd had gezegd dat hij dacht dat hij voor zijn dertigste zou overlijden en dat hij zesentwintig was toen hij stierf. Het is niet ongewoon dat mensen aanvoelen wanneer hun leven ten einde zal komen. Toen Diane voor dit boek werd geinterviewd, onthulde ze de gebeurtenissen die tot Jims dood hadden geleid. Ik wil daar hier iets meer over vertellen omdat ik het belangrijk vind dat jonge mensen inzien dat ze voorzichtig moeten zijn anderen hun vertrouwen te schenken. Mensen kunnen opeens een andere toon aanslaan. Ik hoop dat Jims verhaal mensen bewuster maakt van hun persoonlijke veiligheid.
Diane vond het fijn haar verhaal te kunnen delen; het helpt haar als ze kan praten over wat er met haar man is gebeurd. Na een egoistische en gewelddadige actie blijven er altijd dierbaren achter. De overlevenden moeten de dood van degene die ze verloren hebben een plekje kunnen geven en die persoon kunnen gedenken. Dit is mijn manier om Jim te eren, omdat hij een goed mens was. Jim is nu weg en er komt een dag dat zijn moordenaars zich zullen moeten verantwoorden voor wat ze hebben gedaan. Hoewel ik in een liefdevolle God geloof, geloof ik ook in een rechtvaardige God. De daden van criminele individuen worden nooit vergeten.
Jim kende de mensen door wie hij is vermoord niet erg goed, maar hij vertrouwde hen omdat dat nu eenmaal in zijn aard lag. Mensen die een ander nooit kwaad zouden doen, gaan ervan uit dat iedereen het menselijk leven evenzeer waardeert. Helaas gaat dat niet altijd op.
Jim stapte in de auto bij een vrouw en twee mannen die hij die avond voor het eerst in een cafe had ontmoet. Ze zouden gaan kijken of een gemeenschappelijke kennis thuis was. Dat bleek niet het geval. Ze waren op weg terug naar het caf toen de passagiers ruzie kregen. De chauffeur bracht de auto in de buurt van het cafe tot stilstand en remde daarbij zo hard dat een echtpaar dat vlakbij woonde er wakker van werd. De getuigen zagen Jim en de chauffeur uit de auto stappen. De chauffeur gaf Jim een karatetrap tegen zijn hoofd waardoor Jim op de grond viel. De vrouw mengde zich toen in de ruzie en schopte met haar plateauzolen herhaaldelijk tegen
