Што б я ў памяці людской знайшоў
Не скарыстанае табе на хвалу?
Што новае сказаў бы пра любоў,
Каб і цябе найлепей праслаўляла?
Нічога, пэўна! Як у днях былых,
Калі мы толькі стрэліся з табою,
«Любі-мая» — гучыць з радкоў маіх
На новы лад малітваю старою.
Любоў адвечную і новую прытым
Не скрыўдзіць час і не закрые пылам, -
Лістом паперы стане ён рудым,
Каб запісы на ім свае рабіла.
Што нам любоў дала у першы раз,
Жыць будзе вечна, нават і без нас.
109
Ты не кажы, што сэрца ў паняверцы,
Хоць зменшыўся агонь, напэўна, ў ім.
Мая душа ў тваім бытуе сэрцы,
З ім разлучыцца — як з сабой самім.
Кахання дом! Пасля ўсіх вандраванняў
Такім, як быў, страчаюся з табой,
Каб ганьбы след пры першым жа спатканні
Адмыць сваёй гарачаю слязой.
Хоць, як усе, і я з крыві і плоці,
Але не вер ніколі тым усім,
Што мог бы я сваё сумленне зблоціць
І не вярнуцца да цябе зусім.
На свеце радасць мне адна ты, цвеце?
Што без цябе мне ў тым прасторным свеце?
110
На жаль вялікі, гэта не мана!
Блукаў я скрозь, дзе варта і не варта
І стала мне, як блазнюку, цана,
Сама любоў мне стала нібы жартам.
Папраўдзе, так: я крыва, ўперакос
Глядзеў на ўсё, што добрага бывае.
Ды лёс мяне праз хібы ўсе пранёс,
Ты зноў мне любай стала, дарагая.
Я ні грахоў, ні праўды не таю,
Няхай спакуса сэрца не трывожыць.
Сябе навек табе я аддаю,
А бог кахання хай мне дапаможа, -
Каб прытуліла да сваіх грудзей,
Каб неба стала для мяне бліжэй.
111
Я згодзен з тым, што доля мне не маці.
Яна на мне паставіла пячаць:
Прымусіла цяжкой штодзённай працай
Для існавання сродкі зарабляць.
Як фарбавальшчык сам афарбаваны,
Таксама я адзначан рамяством.
Каму пашана, а каму загана
Адным і тым жа выбіта кляймом.
Ты памажы пазбыцца мне хваробы.
Я воцат вып'ю, ўсё, што скажаш ты.
Я не адмоўлюся, абы дапамагло бы,
Ад самай найгарчэйшай гаркаты.
Мая любімая! Найлепшай рады
Я дачакаўся б ад тваёй спагады!
