bylo przeobrazenie go w rownie intensywna emocje, lecz znajdujaca sie na przeciwleglym biegunie uczuc. Bylby glupcem, gdyby probowal sobie wmawiac, ze mu to nie schlebia. Nawet jesli uwazal, iz to dowodzilo tylko jednego. Ze Potter jest niespelna rozumu.
Severus uniosl szklanke do ust, wypil resztke whisky i odstawil ja z trzaskiem na stolik. Odchylil sie w fotelu, zmarszczyl brwi i zapatrzyl w plomienie.
Wyczuwal cien nadchodzacych zmian. To nie bylo cos, co mozna bylo zignorowac. Nie, to zdecydowanie bylo cos, co az prosilo sie o wykorzystanie... i byl przekonany, ze juz niedlugo tak wlasnie sie stanie. Ale cokolwiek sie zdarzy, to on bedzie tym, ktory zbierze najwiekszy plon i wycisnie z tej szansy wszystko, czego tylko zapragnie.
***
Snape chodzil w te i z powrotem przed kominkiem. Na jego twarzy widnial przerazajacy usmiech, w oczach szalala burza.
Nareszcie! Nareszcie nadeszla jego szansa.
Nie spodziewal sie, ze spotkanie z Czarnym Panem okaze sie az tak... owocne. Ze informacja, ktora mu przekaze, informacja o tym, ze mlody Potter ma slabosc do swojego profesora, otworzy przed nim przejscie i wskaze droge prowadzaca ku wolnosci. Podejrzewal, ze Czarny Pan bedzie chcial to w jakis sposob wykorzystac, ale... uzycie Admorsusexcetry? Jednego z najpotezniejszych eliksirow poswiecenia, ktory powstal dziesiatki wiekow temu, zanim jeszcze wybudowano Hogwart? Coz za ekstrawagancja ze strony Czarnego Pana... i jakaz olbrzymia szansa na pozbycie sie go raz na zawsze...
Blyskawicznym ruchem podwinal rekaw i z nienawiscia spojrzal na widniejacy na przedramieniu Mroczny Znak. Znak, ktory przecinala gleboka bruzda jak po skaleczeniu nozem, jakby ktos chcial go wyciac.
Wciaz pamietal, jak po wypiciu Desideria Intima niemal odcial sobie reke. A teraz nareszcie ma szanse spelnic swoje najwieksze pragnienie. Nareszcie moze doprowadzic do tego, ze Czarny Pan zdechnie. A to wszystko dzieki Potterowi... dzieki tej rozbudzonej nagle, niezrozumialej fascynacji. Zreszta doskonale wiedzial, ze temu nieodpowiedzialnemu gowniarzowi nigdy nie uda sie pokonac Czarnego Pana. Nie ma z nim zadnych szans. A Dumbledore jest zbyt glupi, zeby to zrozumiec. To jedyny sposob. Nie ma innego wyboru, bedzie musial poswiecic Pottera. Bylby w stanie poswiecic wszystko, byle tylko zabic Czarnego Pana. Zbyt dlugo na to czekal, aby taka okazja wymknela mu sie teraz z rak. Czarny Pan zniknie z jego zycia raz na zawsze. A jesli mu sie poszczesci, to pozbedzie sie rowniez Dumbledore'a. Juz nikt nie bedzie wydawal mu rozkazow. Nigdy wiecej.
Snape zatrzymal sie i opadl ciezko na fotel.
Bedzie musial grac na dwa fronty... Dumbledore jest doskonalym Legilimenta, a nie moze sie dowiedziec o tym planie. Jego 'zaufany sluga' planuje unicestwic jego tajna bron i nadzieje calego Czarodziejskiego Swiata? Raczej by mu sie to nie spodobalo.
Snape usmiechnal sie szyderczo.
Bedzie musial wykorzystac Legilimens Evocis. Bedzie musial ukrywac wszystkie swe mysli w myslodsiewni, nawet te najdrobniejsze, poniewaz moze go zdradzic kazdy, nawet najmniej znaczacy szczegol. Bedzie musial nimi manipulowac, zmieniac je, przeinaczac i zastepowac innymi. Tasowac je jak karty, a potem wyciagac te wlasciwe i pokazywac obu stronom to, co beda chcialy ujrzec. To jedyny sposob, aby udalo mu sie to ukryc. Aby udalo mu sie ukryc wszystko zarowno przed Dumbledore'em jak i przed Czarnym Panem. Nie sadzil, aby bylo to proste zadanie, ale byl gotow zaplacic kazda cene. Oczywiscie doskonale zdawal sobie sprawe z niebezpieczenstwa, jakie nioslo ze soba ciagle zonglowanie wspomnieniami i myslami, ale byl w koncu jednym z najdoskonalszych Oklumentow wsrod zyjacych czarodziejow. Trenowal swoj umysl od trzydziestu lat, pilowal go i ostrzyl tak dlugo, az w koncu stal sie niczym brzytwa. I znakomicie potrafil sie nia poslugiwac...
W oczach Snape'a pojawilo sie cos groznego. Przez jakis czas siedzial tylko, wpatrujac sie w przestrzen.
