Сірэны{169}
Ці вам блытацца ахвота Там, дзе гэтая мярзота? Наша зычная капэла Дух расчульвае і цела — Да сірэн ідзіце смела. Сфінксы (перадражніваюць сірэн)
Вось зашыліся на дрэвы Нашы ўчэпістыя дзевы. Будуць слухаць толькі дурні Вашы гімны і накцюрны. Спеў сірэн — фальшывы, чмурны. Сірэны
Мы лагоды ціхай дочкі! — Гонім гнеў і злосць упрочкі! Мы — суладдзе дабраты! Мы на сушы, мы на моры, Мы ў паветранай прасторы Сёстры — вам, вы нам — браты! Мефістофель
Прыгожы голас маюць дзевы, Лагодна льюцца іх напевы Пад струн суладны, стройны зык; І хоць іх спеў так лашчыць вушы, Але мяне той спеў не ўзрушыў І ў сэрца мне ён не пранік. Сфінксы
Нішто ў тваіх грудзях не б’ецца! Там кашалёк альбо ляднік, Бясчулы камень, а не сэрца! Фаўст (падыходзячы)
Як велічна! Тут нават і ў пачвары Угадваюцца моц і чары. Здаецца, ўсё, што ні пабачу, Прадказвае мне толькі ўдачу. (Паказваючы на сфінксаў.)
Эдып калісьці з імі гаварыў.{170} (Паказваючы на сірэн.)
А іх Уліс перахітрыў.{171} (Паказваючы на мурашак.)
Мурашкі золата хавалі. (Паказваючы на грыфаў.)
А грыфы сховы вартавалі. О, як я светлым згадкам рады, Я духам пранікаюся Элады! Мефістофель
Раней ты б не пайшоў на фэст Класічнай грэчаскае ночы — Цяпер шукальніку нявест Ужо не страшны патарочы. Фаўст (сфінксам)
