Фаўст

У час, калі, наведаўшы Палады храм,
Вярнуўся бацька Тындарэй^{209}. Прымі ж мяне!
У доме гэтым я дзяцінства бавіла,
З братамі і сястрой расла бясклопатна —
З Касторам, Полуксам і Клітэмнестраю^{210}.
Парог вітаю й браму векавечную,
Што прапусцілі ў дом гасцінна некалі
Майго абранца, Менелая мужнага!
Дык адчыніся ж, каб магла я выканаць
Гаспадароў наказ, загад цара майго!
Наканавання ўрок няхай забудзецца!
З часой, калі ў Цытэры храм^{211} даверліва
Пайшла святы абрад я выканаць
І ўкрадзена была фрыгійскім злоснікам,—
Сплыло так шмат падзей, людскімі вуснамі
Удосталь абгавораных; пакутныя,
Яны — выток легенд пра лёс гаротны мой.

Хор

О, не пагарджай, царыца, красой.
Шчасцем надзелена рэдкасным ты.
Адзначана лёсам веліч твая —
Веліч адзінай з смяротных дачок.
Героя на бітву слава вядзе —
Таму ён і горды заўжды.
Ды самы адважны храбрэц на зямлі
Схіляецца перад уладай красы.

Алена

Даволі! З мужам прыплыла здалёку я
І ў горад уступаю, ім пасланая,
Задум загадкавых не разумеючы.
Ці жонкай я іду? Ці йду царыцаю?
Альбо ахвяраю журботы царскае
І злога лёсу, што дастаўся элінам?
Ці я свабодная, ці паланянка я —
Не ведаю, бо ў позірках ахоўнікаў
Я двухсэнсоўнасць хітрую пабачыла:
Глядзяць яны з варожасцю пагрозлівай.
Яшчэ на караблі слаўца пяшчотнага
Мой муж не вымавіў, глядзеў сурова ён,
Нібыта сам супроць мяне падступніцкі
І злы намер выношваў ён употайкі.
Калі ж у завадзях Эўрота^{212} ціхага
Прыязна караблі з зямлёй сустрэліся,
Прамовіў ён, бы волю бога вызнаўшы:
«На сушу выйдуць ваяры тут слаўныя,
А ты ідзі далей, мая ўладарніца,
Па пладаносных берагах Эўротавых,
Мурожнымі лугамі коні правячы,
Пакуль вачам даліна не адкрыецца,
Дзе некалі, гарамі атачоныя,
Палі ўрадлівыя ўраджай выспельвалі,
А сёння наш Лакедэмон узвысіўся.
Пасля, ўступіўшы ў царскі дом мой вежысты,
Ты скліч служанак мне, якіх пакінуў я
З разумнаю старою ахмістрыняю.
І хай яны табе пакажуць скарбішчы,
Якія я ад бацькі ўзяў у спадчыну,
Сабраў, у міры і вайне памножыўшы.
Іх знойдзеш ты ў парадку найдакладнейшым,
Бо па адвечных, па святых правах сваіх
Усю маёмасць, лад,
                             здаўна заведзены,
Цар заставаць павінен непарушнымі,
Наш царскі лад мяняць рабу не дадзена».

Хор

І вочы, і сэрца, царыца царыц,
Усцеш нам відовішчам скарбаў сваіх;
Ірдзеннем караляў, святлом дыядэм,
Што горда пакояцца ў строгай цішы.
Адно пажадай — і ўсё для цябе
Адразу паслужліва будзе гарэць.
І ў паядынак уступіць тады
З красою алмазаў твая прыгажосць.

Алена

А ў заключэнне мне ўладар паведаміў:
«Агледзеўшы палац мой і валоданні,
Вазьмі пасля найлепшыя трыножнікі,
Сасуды, — ўсё, што трэба для выконвання
Абрада даўняга, ахвяравальнага.
І шалі ты вазьмі, катлы і келіхі,
З крыніц зямных налі вады чысцюткае
У срэбны збан і падрыхтуй найлепшых мне
Смалістых дроў на полымнае вогнішча,