Фаўст

Вайна ці мір — чаго пазногці грызці,
Мудрэц павінен ведаць смак карысці.
Сачы адно, фартуну не ўпускай.
Ну, Фаўсце, дзейнічай, давай!

Фаўст

На прыгаворкі ты лаўкач —
Прасцей, даходлівей тлумач.

Мефістофель

Дазнаўся я, што добры наш царок
У клопат даўся незнарок;
Калісь яму і прагнай знаці
Мы аддалі фальшывыя багацці.
З вялікай лёгкасцю здабыўшы трон,
На свет паквапіўся няўдала ён,
Рашыў, што з гэтакай нагоды
Ён можа царствам кіраваць
І пра палітыку не дбаць,
А дбаць адно — пра асалоды.

Фаўст

Як неразумна!
                     Бо сама ж улада —
Найлепшы слодыч і прынада.
Шапнуў слаўцо, ці мала гэта — многа,
І ўсё табе гатова, быццам з рога.
І свет дзівуецца, і свет глядзіць,
Як, дзе і чым манарху дагадзіць.
А лішак, непатрэбная раскоша,
Яна ж зглуміць усю магутнасць можа.

Мефістофель

Раскошы, лішкаў меў царок нямала.
А край грызня тым часам раздзірала,—
Стары з малым і з братам родны брат
Зацята б’юцца ўсе падрад.
На горад — горад, вёска з вёскай,
Парафіянін з цэрквай боскай,
З дваранствам смерды, голь і чэлядзь
Рахункі зводзяць, крыўды дзеляць.
Пайшла такая калатня,
Што ў ясны дзень не ўбачыш дня —
Спакою ні хвіліны не было.
Жыць — значыць бараніцца. Так і йшло.

Фаўст

Ішло, кульгала, падала, ўставала,
І раптам потырч пляснулася, ўпала.

Мефістофель

Становішча ў найлепшы акурат,
Бо кожны сам сабе і кум і сват;
Падняўся смерд на поўны рост,
Гізуе, прэ, задраўшы хвост.
Ды ўжо абрыдла многім свара тая.
Крычаць: «Дзе ж трон, дзе ты, царква святая?
Спакой і лад у край вярнуць пара!
Калі замала розуму ў цара,
Пасадзім іншага; любоў народа
Яму здабудуць мір і згода».

Фаўст

Папоўшчына!

Мефістофель

                А хто, як не сутаны,
Маліцца любяць на трыбух напханы?
Яны найбольш пілі і жэрлі,
Цяпер, глядзі, з ражном паперлі:
І вось правіцель наш набожны
Ідзе на бой, на бой апошні.

Фаўст