Фаўст

Я маю мэту! А якую,
Сам адгадай!

Мефістофель

                Што ж, паспрабую.
Каб мог сабой ты ганарыцца,
Табе спатрэбіцца сталіца:
Крывыя вулачкі, бажніца,
Дамы, пастаўленыя густа,
Базар — цыбуля і капуста —
І яткі — там мясныя тушы,
Гудзенне мух, аж глухнуць вушы,—
У гэтым тлуме дзень пры дні
Смуроду шмат і штурхатні.
Далей — багатыя кварталы:
Палацы пышныя, парталы,
Шырокія бульвары, храмы.
А дальш ад гарадское брамы,
Там, дзе ўзвышаецца сцяна,—
Прадмесцяў людных гамана…
Замілавана будзеш ты
Глядзець на брычкі і карэты,
На люд, які сюды-туды
Снуе па вуліцах без мэты.
А варта там табе з’явіцца,
Няхай сабе гады ў рады,
І будуць тысячы дзівіцца
Пачціва на цябе тады.

Фаўст

Як можна думаць так, ну што ты!
Хто вам аддзячыць за турботы?
Народ вучы, кармі, а ён гатоў
Табе замест узнагароды
Пладзіць зацятых бунтароў.

Мефістофель

Пасля б ты замак да нябёс
У маляўнічым месцы ўзнёс,
Каб удыхаць там водар свежы
І сузіраць зямлі бязмежжы.
І гэты лес, і гэты гай
Ператварыў бы ў божы рай.
Зрабіў бы ставы, вадаспады,
Газоны, сцежкі і каскады
І тысячы другіх драбніц —
Альтаначкі для маладзіц,
Каб бавіцца бясконцым часам
У халадочку не сам-насам,
Самазабыўна і карысна.
Я «маладзіц», сказаў наўмысна —
Яны, красуні, паяліку,
Больш ідэальныя у множным ліку.

Фаўст

Брыда! Тыран Сарданапал^{243}!

Мефістофель

Ці адгадаў твой ідэал?
Яшчэ хай сонца, зоры, месяц
Твае імкненні больш падкрэсляць.

Фаўст

О не! Падмесячны абшар
І так дае прастор для мар.
Яшчэ і тут цябе й зямлю
Я смелым подзвігам здзіўлю!

Мефістофель

Ого! Ён хоча славы, ўлады,
Пабыўшы ў гераінь Элады!

Фаўст

Улада трэба мне й магутнасць.