Фаўст

       лозы дружна зашумяць.
Загучаць тады бадзёра
       песні зборшчыц-маладзічак
Каля цэбраў, дзе дзяўчаты,
       басаногія танцоркі,
Сок гаючы вінаграду
       выціскаюць з гронак спелых;
Пырскае, шумуе пенай
       у вялізным чане ён.
І грымяць тады тымпаны
       ў лад усім чароўным гукам,
І тады заслону тайны
       і містэрый адкрывае,
Адкідае Дыянісій
       і здымае з твару маску.
Следам хеўра казланогіх
       і вушасты звер — Сіленій^{238}.
Тут законы прэч з дарогі!
       Цноту прэч з дарогі! Прэч!
У гармідары шалёным
       вушы глухнуць, кроў кіпіць!
П’яныя ўздымаюць чаркі,
       жываты — як гарбузякі.
Некаторыя марудзяць,
       але ж трэба выпіць рэшту,
Каб віно ўліць маладое —
       у парожнія мяхі.

Заслона апускаецца.

Фаркіяда на авансцэне выпростваецца на ўвесь магутны рост, здымае маску і пакрывала, сыходзіць з катурнаў і аказваецца Мефістофелем, які гатовы, калі спатрэбіцца, пракаменціраваць эпілог сцэны.

Акт чацвёрты{239}

Нагор’е

Вострыя, спічастыя ўцёсы. Наплывае воблака, апускаецца на выступ. З воблака выходзіць Фаўст.

Фаўст

Падняўшыся на скалы з думай светлаю,
Гляджу задумліва на кручы горныя.
Вось з хмары я выходжу, на якой ляцеў
Над морам неаглядным і над сушаю.
І вось яна павольна аддзяляецца
Ад круч і ціха ўдаль плыве, пакінуўшы
Мяне на выступе скалы; захоплена
Услед гляджу, вітанне пасылаючы.
Плыве яна, хвалюецца, мяняецца,
Прымае формы самыя дзівосныя,—
Здаецца, што на хмары плыўнахвалістай
Паводдаль паўстае ў зіхценні сонечным
Жанчыны незабыўнай вобраз прывідны—
Ці то Юнона^{240}, Леда ці Прыгожая? —
Як зачароўвае мяне відовішча!
Ах, як шкада! Той вобраз расплываецца,
Зліваецца са снежнымі вяршынямі,
Мяне тут з успамінамі пакінуўшы…

А навакол мяне пяшчотна марыва,
Праменнямі асветленае, зыбіцца,
Лагодзіць грудзі мне… Яно ўздымаецца,
У воблачка згушчаецца і робіцца
Юначых кроз маіх чароўным вобразам…
Няўжо крынічыць сэрца зноў па-весняму,
Няўжо цяпер паўсталі зноў у памяці
Жыццёвы золак, і любоў юнацкая,
І першы позірк, колісь ледзь улоўлены,
Які цяпер мне скарбам стаў над скарбамі?
Імкнецца ўвысь, як хараство душэўнае,
Прывабны гэты прывід, забіраючы
Усё, што ў сэрцы ёсць маім найлепшае.

Ступае сямімільны бот, за ім другі. З ботаў сыходзіць Мефістофель. Боты бягуць далей.

Мефістофель

Фу! Як змарылі праменады!
Скажы, чаму сярод пячор
Спыніўся? Скальныя грамады
Я ведаю з тых даўніх пор,
Калі ў клубах геенскай пары
Тут балявалі чэрці і пачвары.

Фаўст