Замкі далоў! Прыйду я ноччу. Замкі далоў! Вазьму красу дзявочу. Замкні пад ранак на пацямочкі, Бывай, каханка! Бывай да ночкі! Зібель
Ну-ну! Спявай, хвалі, грымі ў званы — Яшчэ ад рогату парву бакі я! Каханкі нашы — ўсе яны такія: Не могуць жыць без здрады і маны. Хай бабай цешыцца лясун, Няхай казёл — да коз ласун — На скрыжаванні для яе «Дабранач, бубачка!» — бляе. Бо дзеўцы хлопец бравы, шустры Кавалак ці не надта тлусты? Ёй лепш з вітаннем заадно Шалёхнуць камень у акно. Брандэр (грукаючы кулаком па стале)
Фу! як вульгарна! Мілы збродзе, Крыху пагрызліся — і годзе! З каханкай вам не навіна Тырчаць пад плотам давідна. Паслухайце, я вам сваю Таксама песеньку спяю, На модны крой яна. А вы як след За мной падцягвайце куплет. (Спявае.)
Улез пацук аднойчы ў клець, Жывіўся салам, здорам, Распасвіў чэрава, што мець І Лютэру не сорам. Яму атруты да нары — Кладзі хоць лапкі дагары, Як бабніку якому. Хор (натхнёна)
Як бабніку якому! Брандэр
Забегаў ён угору, ўніз, Ваду піў з кожнай лужы, Падлогу скроб і сцены грыз, Звярэў, як чорт за душы, Шалеў, пішчаў ён, як вар’ят,— Жыццё яму — ну, акурат Як бабніку якому. Хор
Як бабніку якому. Брандэр
Адчуў — прыходзіць здыхата, І шусь! — на кухню шпарка, Ляціць кулём, а тут пліта. І крыкнула кухарка: «Ага, ласунчык дарагі, Такі табе канец благі, Як бабніку якому!» Хор
Як бабніку якому! Зібель
Не баіцеся кары лютай! Хіба няма вам іншых штук, Як пацукоў марыць атрутай!
