За жонку золатка прывесці ў хату. Фаўст усё глядзіць у люстра.
Мефістофель (седзячы на крэсле і пакручваючы венікам)
Я маю скіпетр, я на троне,— Чым не кароль, хоць не ў кароне! Звяры (якія да гэтага рабілі розныя дзіўныя рухі, з шумам і крыкам падносяць Мефістофелю карону)
Работай, а потым — Крывёю і потам Карону змацуем. (Яны неасцярожна разламалі карону на дзве часткі і скачуць з імі.)
А мы пагуляем, І панаглядаем, І складна зрыфмуем! Фаўст (перад люстэркам)
Ой не, мой пане, — мне замнога! Мефістофель
Ужо й мяне грызе трывога. Звяры
Калі ж пашанцуе — Ніхто не працуе, Не робіць нічога! Фаўст (як вышэй)
Мне проста грудзі распірае,— Пакінем зброд смярдзючы гэты. Мефістофель
Але хай кожны з нас прызнае, Што малпы — добрыя паэты. З катла, які малпа пакінула без дагляду, пабегла варыва. Падымаецца вялікае полымя і шугае ў комін. З полымя з дзікім лямантам вылятае ведзьма.
Ведзьма
Ай-яй! Праклятае звяр’ё! Праклятае звяр’ё! Апарылі мяне! Праклятая звяр’ё! (Убачыўшы Фаўста і Мефістофеля.)
Што гэта тут? Хто гэта тут Калоціць нам Святы куток? Вось зараз дам Вам трасцу ў бок! (Чэрпае лыжкаю з катла і пырскае полымем на Фаўста, Мефістофеля і на звяроў.)
Звяры скуголяць.
Мефістофель (падымае венік, які трымаў у руцэ, б’е шклянкі і гаршкі)
Шарах! Шарах! — Па ўсіх гаршках, Каб загуло
