Тваё кубло! Пасля, карга, Твая чарга! Ведзьма ў злосці з жахам адступае.
Ну што, старое пудзіла, пазнала Свайго вялікага гаспадара? Паб’ю, патрушчу, каб прапала Хлам’ё тваё і ўся нара! Забыла мой убор, крывая морда? На капялюш з пяром зірнула б хоць! Гляджу, задрала нос завельмі горда, Што без візіткі ўжо і не заходзь! Ведзьма
Даруй, васпане, старасць улічы, Дала я маху, спудлавала ў злосці. Дзе ж капыты твае, дзе хвост у ягамосці? І дзе абодва крумкачы? Мефістофель
Дарую, добра! Сапраўды, Сплыло ці мала ўжо вады, Як не прыходзіў да цябе на госці. Цяпер культура на зямлі, прагрэс — Не дзіва, што і чорт туды пралез. Забыты ён, паўночны наш фантом; Не мода ўжо з рагамі і хвастом. А капыты, — пардон, мадам, не вінават, Бо з імі я на людзях надта брыдкі, Таму красуюся, як свецкі фат, Фальшывыя прывязваючы лыткі. Ведзьма (скача)
Дай абдыму і пацалую ў губы! Мой кавалер, ах, сатана мой любы! Мефістофель
Не кліч мяне, старая, сатаною! Ведзьма
Чаму? Не ў свеце ж ты, — са мною? Мефістофель
Спаганена імя няславай і лухтою. Нутро людское брудам зарасло: Бягуць ад ліха, а квітнее зло. Лепш называй мяне ты — пан барон. Дарамі я надзелены звыш меры — І кроў блакітная, і маладзён, Вось герб мой… Глянь і дай мне веры. (Робіць непрыстойныя рухі.)
Ведзьма (рагоча на ўсё горла)
Га-га! Усё ў вас на стары манер. Раней быў шэльма, шэльма і цяпер. Мефістофель (Фаўсту)
Вучыся, сябар мой, разяві рот! — Такія штучкі любіць ведзьмін род. Ведзьма
Чым паслужыць? Хацелі б мо чаго? Мефістофель
