Фаўст

(Цалуе ёй у руку.)

Маргарыта

Як можна цалаваць руку,
Шурпатую ад хатняй працы,
Бо я ж гатую, мыю, тку —
Усё раблю, што скажа маці.

Праходзяць.

Марта

Дык пан заўсёды на калёсах?

Мефістофель

Што зробіш, лёсу я не ўладца!
З тугой бярэш у рукі посах,
А так хацелася б застацца.

Марта

Калі ты малады, то добра ўсяк:
І пасядзець, і ў свеце пабадзяцца.
А пераспелы халасцяк,
Самотнік горкі без апоры —
Ён і памрэ ў галечы й горы!

Мефістофель

Пра гэта й думаць цяжка, млосна!

Марта

А вы падумайце, пакуль не позна.

Праходзяць.

Маргарыта

Як той казаў: пайшоў — забыў імя.
А вы пачцівы пан, лагодны,
Разумны і высакародны —
Навошта вам спатрэбілася я?

Фаўст

Павер мне, мілая, што ўся асвета —
То пустата адна і слепата.

Маргарыта

Ну, што вы?

Фаўст

                 Ах, нявіннасць, прастата —
Сама сабе не ведае цаны,
Бо, можа, лепшае на свеце — гэта
Цнатлівая пакорнасць, без маны…

Маргарыта

Ці ўспомніце мяне сяды-тады?
А я запомню пана назаўжды.

Фаўст

Вы, пэўна, часта на самоце?

Маргарыта