Фаўст
Ды ну? Маргарыта
Прашу, з мяне не кпіце! (Абрывае пялёсткі і шэпча.)
Фаўст
Што шэпчаш ты? Маргарыта (напаўголаса)
Кахае — не! Фаўст
Анёлак мой! Маргарыта (шэпча)
Кахае — не! Кахае — не! (Зрываючы апошні пялёстак, радасна.)
Кахае! Фаўст
Так, дзіця, няхай рамонка мова Прысудам божым будзе: ён кахае! (Бярэ за абедзве рукі.)
Маргарыта
Я так усхвалявана! Фаўст
О, не дрыжы! Хай позірк мой, Хай поціск рук табе раскажа, Што словамі сказаць не ўмею! Аддацца б цалкам! Асалодай Упіцца я бясконцай прагну! Бясконцай! Бо канец — адчаем быў бы! Бясконцай! Не хачу канца! Маргарыта паціскае яму рукі, вырываецца і ўцякае. Фаўст стаіць хвіліну задуменны, пасля ідзе за ёю.
Марта (уваходзячы)
Сцямнела, ноч! Мефістофель
Ісці пара! Марта
Вас не пусціла б я з двара, Ды наш завулак — зборышча ўсялякіх бед: Нібы ва ўсіх адна турбота — Дацікаваць паціхеньку з-за плота, Што з’еў, чым закусіў сусед, Што ні зрабі — адразу плёткі. Дзе ж пара наша? Мефістофель
