Фаўст

Мефістофель

Дастану, добра. Скарбаў тых
Я знаю безліч; асабліва
Адзін каштоўны, з дзіваў дзіва —
Паўнюткі горшчык залатых.

Фаўст

Каб то пярсцёначак які,
Дык падарыць я быў бы рады.

Мефістофель

О, там на выпадак такі
Каралькі — чыстыя смарагды.

Фаўст

А то ж! Я не магу згадзіцца
Ісці да мілай без гасцінца.

Мефістофель

Чаго саромецца быць скнарам!
Абы далі — бяры задарам!
Пры бляску месяца я кралі
Спяю начную серэнаду
Ці песню, поўную маралі,
Каб лепей брала на прынаду.

(Спявае пад цытру.)

       Скажы, чаго^{75}
       Чакаць яго,
       Хлапца свайго,
Ля дома з ночкі ў ночку?
       На ноч, на дзве
       Гукне цябе,
       Вянок сарве —
Не выйдзеш у вяночку.
       Твой мілы друг
       Хлапчына — зух,
       Ён мае нюх,
Умее заляцацца.
       Спявай, кахай,
       Цалуй, гуляй —
       Цябе ж ён, знай,
Не павядзе вянчацца.

Валянцін (выходзячы)

Каго ты надзіш, госць нязваны,
Сабачы хвост, пацукалоў!^{76}
Зламаю інструмент паганы!
Шпурну да д’ябла спевакоў!

Мефістофель

Разбіў нягоднік цытру нашу.

Валянцін

Ды я вам чарапы распляжу!

Мефістофель (Фаўсту)

Ну, пане доктар, вам уважу —
За вас у бойцы пастаю!
Вымай жалезіну сваю,
Калі смялей — я адаб’ю!

Валянцін

Дык адбівай!