Фаўст

Мефістофель

За рэбры скал дзвюма рукамі
Трымайся, бо змяце цябе.
Вакол клубіцца ўжо туман,
Дубровы трушчыць ураган,
Лапоча сыч, як утрапёны.
Ты чуеш? — Крышацца калоны
Палацаў, гай гудзе зялёны,
Скрыгоча сучча і галлё.
І стогны волатаў-камлёў,
І енкі дзікія карэння.
І лямант-гвалт жывых стварэнняў,
І векавечныя кражы
Трашчаць, бы ссохлыя лаўжы;
І валіцца каменне ўпокат,
Пад сковыт дзікі і пад ёкат,
І ў прорвах заягліў, завіскаў
Шалёны продзімень вятрыскаў.
Чуеш крык — далей, бліжэй?
Чуеш енк — вышэй, ніжэй?
Там на схілах дзікіх гор
Заспяваў вядзьмарскі хор.

Хор ведзьмаў

На Брокен, ведзьмы, на папас!
Там рунь ужо чакае нас!
Там Урыян^{86} у карагод
Сабраў увесь нячысты зброд.
Хутчэй туды на мётлах едзьма! —
Казёл смярдзіць, смярдзіць і ведзьма!

Голас

Старая Баўба з храпай грознай^{87}
Імчыцца на свінні пароснай.

Хор

Хвала таму, каму хвала!
Няхай бы Баўба нас вяла!
Вядзі, старая Баўба, рэй —
На Брокен заляцім хутчэй!

Голас

А ты адкуль?

Голас

                 Праз Ільзенштэйн^{88}, жыве там
Саве знаёмая з прыветам —
Сядзіць лупатая…

Голас

                         Каб ты згарэла;
Бяжыш, ад спешкі ашалела?

Голас

Сава мне здуру
Злупіла скуру.

Хор ведзьмаў

Шырокі шлях, усім праход,
А мы стаўкліся на скале!
Хто з віламі, хто на мятле —
Цяжарнай раздушылі плод.

Чарадзеі (палавіна хору)

Паўзуць мужчыны, як смаўжы,
За бабамі брыдуць мужы.
Як што да чорта ці да зла,
Жанчына б ракам дапаўзла.