Злы быў, што сам страляць не можа, бо ў таўчэчы

Свайму, замест чужога, ўсадзіш кулю ў плечы,

Дык: 'Стройся! Гэй ка мне!'- выкрыкваў Рыкаў,

Але яго каманда нікне сярод крыкаў.

Мацей, да рукапашнай бітвы ўжо не здольны,

Памалу адступаў і шлях праторваў вольны

Направа і налева: то канцом Рузэчкі

Сцірае штык з ствала, як быццам кнот са свечкі

То зноў наводля замахнецца, рэжа, коле.

Так Мацек асцярожна адступаў у поле.

Але з найбольшым цісне на яго напорам

Гефрэйтар пажылы з інструктарскім задорам,

Мастак баёў штыковых. Ён, сабраўшы сілы,

Схапіў аберуч карабін, ідзе пахілы,

Адной рукой затвор, другою ствол сціскае,

Падскаквае і круціцца; то штык спускае,

То сам прысядзе, то зноў выцягнецца дужа

І штык папхне наперад, як джыгала вужа,

То ўзад рване і на калене апірае,

I так штораз мацней на Мацька насядае.

Стары Мацей пазнаў майстэрскія удары,

Уздзеў сабе на нос ляўшою акуляры,

А пры грудзях трымаў Рузэчкі рукаятку.

Здае назад, глядзіць, ды не ўступае ў схватку,

Сланяецца крыху, як быццам трохі п'яны.

Гефрэйтар цісне больш - Мацей ледзь не спайманы.

Дык каб лягчэй дагнаць, прабіць штыком старога,

Узняўся ды адну руку падаў замнога.

На карабін, папхнуўшы, гэтак наваліўся,

Што ад вагі той зброі значна нахіліўся,

А Мацек шаблі рукаятку ў тую ж пору

На стык ствала з штыком падставіў, б'е угору

І апускае Розгу на далонь салдата,

А потым рассякае твар яго вусаты.

Так паў фехтмайстар знатны з прымаскоўскіх даляў,

Крыжоў трох кавалер і чатырох медаляў.

Тым часам ля калодаў шляхта рускіх біла

І скрозь перамагала. Там граміў Крапіла,

Здалёку бачны, Брытва з ім - у самай гушчы;

Той рэжа напалам, а той галовы трушчыць.

Так, як машына, што германцы збудавалі,

А потым малатарняю яе назвалі,

Якая адначасна сечку рэзаць можа -

Сячкарняй быць і малаціць цапамі збожжа,

Так Брыгвачка з Крапілам у варожым стане,

Той знізу, той згары, рабілі замяшанне.

Крапіцель раптам пакідае перамогу,

Бяжыць направа, бо ў душы адчуў трывогу

За Мацька. Там адпомсціць прапаршчык жадае

За смерць гефрэйтара, шпантонам насядае.

(Шпантон - сякеру з пікай рэдка хто ўжывае

Цяпер, але яшчэ бытуе ён у флоце,

Вы читаете Пан Тадэвуш
Добавить отзыв
ВСЕ ОТЗЫВЫ О КНИГЕ В ИЗБРАННОЕ

0

Вы можете отметить интересные вам фрагменты текста, которые будут доступны по уникальной ссылке в адресной строке браузера.

Отметить Добавить цитату