Ўздымаецца, рухомай пірамідай крочыць,
Ілбом грунт круціць, зоркам гоніць пыл у вочы,
Штокрок шырэе, дзьмецца ў страшную фігуру
І той трубой агромнай аб'яўляе буру.
Аж вось з усім хаосам вод расхваляваных,
Пяску, сукоў, лістоў, саломы, траў нарваных
Віхры на лес напалі і па нетрах пушчы
Мадзведзямі ўзраўлі.
А дождж палеткі плюшчыць
Густы, як з сіт. Раўнулі раптам громы,
Зліліся зразу кроплі ў струны і без стомы
Касою доўгай вяжуць землю і нябёсы,
А часам бухнуць, як з вядра, вады палосы.
На землю і на неба змрок густы садзіцца,
Чарнейшая за ноч іх крые навальніца.
Часамі краявід прарвецца ўдаль бясконца -
Анёл грамоў, накшталт вялізарнага сонца,
Рассвеціць твар, ды зноў, акрыты цьмой грубою,
Захлясне перуном хмар дзверы за сабою.
Ізноў мацнее бурны лівень той навальны
І змрок грубы, густы, амаль што дакранальны.
Зноў ціхне дождж, задрэмле гром, ды па хвіліне
Прачнецца, зноў раўне і зноў вадою хлыне.
Аж вось заціхла ўсё, і толькі дрэвы
Шумяць ля дому разам з хлюпатам залевы.
І добра, што ў дзень гэты не было зацішша,
Бо навальніца, цемрай бою пляц акрыўшы,
Дарогі заліла, масты сарвала з рэчак
І аддзяліла двор ад вёсак і мястэчак.
Дык пра здарэнні грозныя ў двары Сапліцы
Адразу вестка не магла яшчэ прабіцца,
А шляхты лёс залежны быў ад таямніцы.
У Суддзі ў пакоі - важныя перагаворы.
Там ксёндз ляжаў у ложку стомлены і хворы,
І акрываўлены, ды ў памяці быў поўнай.
Загад яго Суадзя спаўняе безадмоўна:
Перш Падкаморага і Ключніка паклікаў,
І дзверы зачыняюць, як прыйшоў і Рыкаў.
Гадзіну ўжо трывала тайная размова,
Урэшце Рыкаў тут сказаў такое слова,
Адкінуўшы капшук, дукатамі напханы:
'Панове Ляхі, ёсць між вамі сказ, мне знаны,
Што кожны рускі - злодзей, хабарнік прапіты.
Дык знайце ж, што маскаль, якога зваць Мікіта
Мікітыч Рыкаў, ротны капітан, меў восем
Медаляў, тры крыжы, і гэта помніць просім!
Медалі за Ачакаў і за Ізмаілаў,
Вось за бітву пад Нові, вось за Прэйсіш-Ілаў,
А гэты вось ад Карсакова. За адвагу,
Апроч таго, я атрымаў таксама шпагу
І ад фельдмаршала аж тры пахвал ступені
