Нам нагадаюць зморшчкі ў шкле люстраным
Дарогу, што на могілкі вядзе.
А стрэлкі часу — як бесперастанна
Ён па-зладейску ў нябыт ідзе.
Каб думак шчырых не згубіла памяць,
Ты запішы, і я іх запішу.
Як дзеці родныя, яны устануць,
Нам дапамогуць лепш пазнаць душу.
З старонкі кожнай скарб нам прамяніцца,
А ў кнізе добрай — цэлая скарбніца.
78
Цябе так часта я у вершах клікаў,
Твой вобраз так мне добра дапамог,
Што спевакоў другіх кагал вялікі
Пачаў цябе ўслаўляць, як толькі мог.
І вочы, што наўчылі пець нямога,
А невукаў — узняцца у прастор,
Мастацтва здольных збольшылі намнога,
У крылле ім далі багата пёр.
А ўсё ж ты мусіш мною ганарыцца:
Мае ўсе творы створаны з табой.
Калі ў другіх твой вобраз прамяніцца,
Дык у маіх — жыве з усёй красой.
І тое, што несамавітасць піша,
Тваёй рукой узведзена на ўзвышша.
79
Пакуль адзін я піў з твае крыніцы, -
Зіхцелі вершы дзіўнай пекнатой.
Але цяпер ім суджана зацьміцца,
А музе — месца саступіць другой.
Я згодзен: варты вартага і варты,
Але што б іншы ні стварыў пясняр,
Ён толькі аддае, што вінаваты,
Ён доўг дае, а не прыносіць дар.
Калі пачне тваю ён славіць цноту,
Дык, значыцца, крадзе ў тваіх жа дзей.
Красу ён славіць — зноў маленькі клопат:
Прыносіць дар, які ў цябе ж крадзе.
Не думай дзякаваць за «пахвалёны»,
Бо сам сабе заплаціш доўг ягоны.
80
Я спраняверыўся ў сабе зусім,
Калі падумаю, які мастак
Складае творы з іменем тваім,
Бо не магу зраўняцца з ім ніяк.
Твая душа — як мора шырынёй,
На ім прастор для ўсякіх ветразей:
І карабель ідзе сваёй хадой,
І човен мой не менш рызыкаўней.
Ты толькі можаш зратаваць мяне,
Бо човен мой — нядужы і стары.
А той плыве бяспечна праз віры,
Таго ніяк пагібель не кране.
Калі я згіну ўсё-ткі ў акіяне, -
Мая пагібель праз каханне стане.
81
Хоць да мяне памрэш ты, хоць пазней,
