Пад сінім небам

Гэны вечар малюнкамі роднымі
выклікаў нейкі смутак, тугу.

Смутак рос, калыхлівымі хвалямі
плыў а плыў у душу ён маю…
Так туман, неабсяжнымі далямі,
залівае увосень зямлю.

Жоўтыя клёны

Жоўтыя клёны, у фарбах асіны,
Гронкі крывавыя ў вецьці рабіны,
Сіняе неба… Ў начныя часіны
           Дождж з дагараючых зор.

Ў травах пажоўклых бліскучыя ніці —
Людзям ніколі танчэйшых ня зьвіці,
Астры астатнія ў садзе — ня рвіце:
           Восені гэта убор.

Восень, прыбраўшыся ў кроў і у сонца,
Ў золата — лісьце, ў жамчуг — валаконцы,
Зь ліры сваей здабывае бясконца
           Струнаў глухі перабор.

Раняць душу ледзьве чутныя гукі —
Самі сабой апускаюцца рукі, —
Родзяць у сэрцы жальлівыя згукі,
           Восені песьню-жальбу.

Родзіцца песьня і ў небыт сплывае
Разам зь лістамі, што клён абтрасае,
З сонцам, што ў чырвані дрэў дагарае,
           Зь першаю кропляй дажджу…

Восень

Як не любіць мне восень залатую,
калі праз вопратку асін густую
тон прабіваецца чырвоны, слаўны тон,
і ў золаце стаіць маўклівы пышны клён?

Як не любіць мне восень залатую,
калі на ніву зжатую, пустую
ліецца уначы, як малако, туман
і павучыньне скрозь на хмызьняку палян.

Як не любіць мне восень залатую,
як не любіць мне частку года тую,
калі я веру ўсім, калі душа гарыць
і хочацца так век, хоць сумаваць, а жыць…

*** Сыплюцца з клёнаў лісты…

Сыплюцца з клёнаў лісты,
сыплюцца ціха, маўкліва,
крыюць зямлю і кусты
пражаю жоўтай, шасьцівай.

Сыплецца саду краса,
кроплі дажджу, як раса,
зьзяюць сьцюдзёнай палівай.
Восень… дык дождж і ня дзіва.

Сыплюцца з клёнаў лісты,
сыплюцца ціха, маўкліва,