Пад сінім небам

што ж ты робіш з душою, з сабой,
як праходзіш жыцьця пуціной,
што ты робіш із воляю вольнаю,
бо мінуць — і ня вернеш, на жаль.

Бесканечнае

Насьлядаваньне

   Калі ў першы я раз абыйшоў гэты край,
   Вечна жыці прыстаўшы, магілай забыты,
   Я убачыў тут горад, прыгожы, як рай,
   Ўвесь зімовымі косамі сонца абліты,
   Быццам срэбнаю рызай акрыты сьнягамі,
   З сваёй верай, законам, з сваімі багамі.

Пасярэдзіне князевы хорам стаяў
І вузорамі дзіўнымі, золатам зьзяў.
   Званы хваляй нясьліся з высокіх званіц,
   Нібы краскі у полі ці бліск зараніц —
   Так гарэлі агнямі апраткі людзёў,
   Што па вулках да князя йшлі з розных бакоў…

І калі я спытаўся, праходзячы там:
“Ці ўжо многа гадоў гэтым вулкам, сьцянам?”
   Адказаў мне адзін з гордым бліскам вачэй:
   — “Вечна быў ён, наш горад, за ўсё прыгажэй!”

      Час ішоў, ішлі гады,
      Я ізноў, прышоў туды.

   Ўсё прапала… I хорам, званьніцы, равы,
   Ўсё прапала і толькі лугі ды палі
   Я убачыў бяз конца, бяз краю ўдалі,
   Асыпаныя ласкаю косаў-вагнёў,
   Што нас будуць ласкаць яшчэ сотні гадоў…
   Лёгкі ветрык да ног пахіляў мне траву,
   Вочкі сініх званочкаў глядзелі ўгару,
   Там — стакраткі бялелі густою сьцяной,
   Гудзеў бас залацістых сярдзітых шмялёў,
   Там — сінелі бы неба вясной, васількі,
   Ды круцілісь над краскамі іх матылькі.
   Захацеў я разьведаць, дзе горад стары,
   Як даўно у траве ад вячэрняй зары
   Толькі краскі шапочуць адны між сабой,
   Заварожаны ночнай таемнай цішой.

Сьцеп маўчаў… Толькі ветрык, што твар мне ласкаў,
Адлятаючы ўдаль, ледзьве чутна сказаў:
– “Як даўно тут няма ні людзей, ні дарог,
Як даўно тут палі, — знае вечнасьць, ды бог!”

      Час ішоў, ішлі гады,
      Я ізноў, прыйшоў туды…

   Абярнулісь палі ў цёмны лес векавы,
   Дзе галінкі нібы-то скляпеньне сплялі,
   Дзе зялёныя мхі заляглі пеляной,
   Чырванелі суніцы пад стромкай сасной,
   Дзе вяршыны дубоў заглядалі ў блакіт,
   Над стаўком пахілялася вецьце ракіт,
   Дзе русалкі ўноч косы часалі свае,
   Дзе пясьняр-салавей вітаў песьняй мяне.

Я сказаў шэрым птушкам, прысеўшы на мхі,
– “Вы скажэце, даўно тутка бор стаў глухі?”
– “Мы ня скажам, зь бярозаў сплылі галасы!
Бо за вечнасьць старэйшыя, нашы лясы!”

      Час ішоў, ішлі гады,
      Я ізноў, прышоў туды.

   Срэбра хваляў спакойных, бы люстра лягло,
   Пакрываючы сосны, і хвойкі, і ўсё.
   Каля берагу плесьня вяночкам ішла,
   А далей без канца ўдаль, ушыркі, ўбакі,
   Шалясьцелі сьцяблы нягустой асакі,
   Ды блішчэла, іскрылася ў сонцы вада.

У прыбярэжных заросьлях, у чоўне старым
Рыбака я убачыў з начыньнем сваім.