Пад сінім небам

Нясьмелых сярэбраных зор.

Завець мяне сьветлае сонца,
Я ласкам яго аддаюсь.
Хацела-б на сонца глядзець я
Гадзіны, гады, і сталецьці,
Хачу — ды асьлепнуць баюсь.

Ня нам яго, яснае, бачыць,
Ня нам яго ласкі пазнаць:
Магутным арлом яно сьвеціць
I іх толькі ў небе прымеціць,
А нам — дык чаго нам жадаць?

Для нас ўся зямля зь яе крыўдай
I сумныя далі палёў,
I песьні жальбы і пакуты,
I жыцьця туга і атрута,
І шчасьця нядоўгае сноў!

*** Сьветлы дзень дагараець над сумнай зямлёю…

Сьветлы дзень дагарае над сумнай зямлёю…
Ліпаў лісьцейка фарбай гарыць залатою,
      сад пажоўклы цямнее, маўчыць.

Каля яблынак сьцені кладуцца густыя,
пацямнелі ігрушы й кляны маладыя,
      зараз ясны заход дагарыць.

Аджываюць нячутна жаданьні
ў гэты час, час маўклівы зьмярканьня.

Я хачу на часінку забыцца аб горы
і глядзець, як у рожавым захаду моры
      сонца косы бярэцца тапіць.

Я памерці хачу вось такою парою,
хваляй сонца залітая ўся залатою,
      больш каб слова ня чуць: «Пацярпі!»

Аджываюць нячутна жаданьні
ў гэты час, час маўклівы зьмярканьня.

Я хачу ў гэты момант пазнаць сваю долю,
я хачу зьведаць шчасьце, хачу я на волю,
      ў далі родных, шырокіх палёў!

Я хачу, я хачу… Ды няма ў мяне сілы,
каб ня думаць аб тым непрыхільным, нямілым,
      сумным часе апошніх гадоў!

Аджываюць нячутна жаданьні
ў гэты час, час маўклівы зьмярканьня.

Сад маўчыць… Не пяе, як раней, як вясною,
аб тым шчасьці, жыло што калісьці са мною,
      сад маўклівы і цёмны стаіць.

Каля яблынак сьцені кладуцца густыя,
пацямнелі ігрушы й кляны маладыя,
      зараз ясны заход дагарыць.

Засынаюць нячутна жаданьні
ў гэты час, час маўклівы зьмярканьня.

Люблю я сонца залатое

Люблю я сонца залатое,