люблю прыгожаю вясной,калі ўсё новае, сьвятоесьмяецца радасна са мной.Люблю нябёс вясьняных ласкі,цалункі цёплых ясных кос,што песьцяць дрэвы без падказкі,што грэюць лісьцейка бяроз.Аджыў наш сад. Да сонца дрэвыгалінкі цягнуць, бы ў паўсьне.Направа сіні сьцень, налева —усё ўсьміхаецца вясьне!Цьвіце чарэмха і чарэшня,паненкай яблынька стаіць,зь ёй ветрык песьціцца, і песьнясьвятлу, вясьне ўвушшу зьвініць!Вясна, вясна, дачка лятункаў,нясі ж сьвятло, нясі жыцьцё,нясі атруту пацалункаў,красуй, вясна, кахай усё!Любі, тулі, сагрэй каханьнем,жыцьцё зямлі, жыцьцё людзей!Табе адкажа сад пяяньнем,Дый сэрцу будзе весялей.Цалуй лясы, ідзі гуляціў палі, ў лясы пагодным днём.Кахай, кахай зямліцу-маці,палі яе, палі агнём!
Вясною
Ізноў вясна… Блакіту зьзяньне,I сонца ласкі, й фарбы раньня,I ветру ў вочы пацалункі,I чар увесь зямлі-пястункі,Што, прабуджаючысь паволі,Яшчэ праз сон сьмяецца ў полі,Сьмяецца ў мглістых пералесках,У сініх зорачках-пралесках,Сьмяецца ў месьце нават чорным,Сьмяецца сьмехам ясным, зорным, —Усё, усё даўно знаёма,Ўсё перажыта мною дома…Але душа дрыжыць, вітаеВясну, што вечна парывае.Вясну, што будзіць сны, жаданьні,Няясны сум — натхненьня раньне,Што нават тутка, у чужыне,Прамень ясьнейшы ў сэрца кіне.
*** Калі у сэрцы сум ціхі ўсплывае…
Калі у сэрцы сум ціхі ўсплывае І хочацца маўчаць, —Здаецца, цішыня душы тады спрыяе,Лагодны сонца бліск, што ў хмарах дагарае, Палі, што сьняць…Калі душа баліць, гарыць і несьвядома К няведамаму йдзе, —Тады ціхая ноч паволі, пакрыёмаЗыходзіць на зямлю і зораў міліёны З сабой вядзе…Калі душу сьвятло і радасьць агартаюць I хочацца пяяць, —Ўзыходзіць сонейка і мглы начныя таюць,Правідную расу жыта ў палёх страсаюць I жаўранкі зьвіняць…
