Пад сінім небам

Дык няўжо-ж нас жыцьцё так зваліла,
Што ня знойдзем хаценьня і сілы
Усьмяхнуцца празь сьлёзы і мы?..

Восень

Хай жаўцее, сьціхае сад з кажнай гадзінай,
сонца косы гарачыя ўсюды ня сее,
хай гарыць, як агонь, ліст чырвонай асіны,
хай апошнія кветкі у садзе жаўцеюць, —
               будзем чакаць вясны!

Хай паўзуць над зямлёю калматыя хмары,
хай цямнее рака, хай жыцьцё замірае,
не агорнуць нас восені горкія мары,
кажны з нас яшчэ сьветлае шчасьце пазнае, —
               будзем чакаць вясны!

Хай у душах надзея на долю канае,
зло мінецца, бы летнім дзяньком навальніца,
прыйдзе час — сонца ў сініх нябёсах зазьзяе,
закрасуе вясновай красою зямліца, —
               будзем чакаць вясны!

Увечары

Смутак няясны зышоў на душу…
Кленчыць, маліцца?
                                   Чаго я хачу?
Лёгкія хмары плывуць спакваля,
мглою чырвоны ўбіраючы шлях…
Гукі і гоман нясуцца здалёк,
быццам хто гора задзержаць ня ўзмог
і закрычэў, застагнаў на ўвесь сьвет…

Не, гэта места шуміць так… і сьлед
гукі глухія кладуць на душу.
Сонца заходзіць…
                              Чаго я хачу?

Хочацца любасьці нечай да мукі,
хочацца сьціснуць халодныя рукі,
хочацца кінуць усё і пайсьці,
думкі разьвеяць мне хочацца…
                                                   ці
ўзяць і заплакаць, каб сьцішыць душу.
Цемра надходзіць… Чаго ж я хачу?

Можа, хачу я таго, што ўжо маю,
можа, хачу недасяжнага раю?
Не, не зямных я хацела б уцех,
радасьцяў дробных празь сьлёзы і сьмех…
Я… я б раззорыць хацела душу.

Цемра надходзіць… Чаго я хачу?

*** Я ішла… Нада мной разгараўся вузор…

Я ішла… Нада мной разгараўся узор
Сьветлых, сумных жамчужынак-зор.
I хоць неба паволі рабілась цямней, —
Зоркі зьзялі ярчэй і ярчэй…
Вось сарвалась адна, паляцела стралой
I загасла, зацягнена мглой…
I хоць яркай яна, гэта зорка, была,
Не прымеціць, што зьнікла яна…

Я ішла… Прад вачмі рад таполяў цямнеў