Пад сінім небам

У пляцёнай кашолцы ўжо білісь аб дно
Шмат сярэбраных рыбак, — дабыча яго.
Падыйшоў я бліжэй і спытаўся: “скажы,
Ці даўно ужо возера бачыш тут ты?”

   Аглядзеўся стары, усьмяхнуўся чагось:
   — “Яно вечна было, як і сёньнейка ёсь!”

      Час ішой, ішлі гады,
      Я ізноў, прыйшоў туды.

   Замест хваляў ціхіх зь пены белай каймой
   Я убачыў балоты зь іржавай вадой…
   Пуста, глуха і нудна… Ні дрэўца ўдалі,
   То — балоты, вада, то — пяскі ды пяскі…

   Хмарны дзень мне у вочы маркотна глядзеў,
   Казкі травам пажоўклым казаці ня сьмеў.
   Верас ссушаны, — й той свае краскі хаваў,
   Толькі вецер над мейсцам праклятым стагнаў.

Я прыслухаўся к жаласным стогнам яго
I пачуў ў іх адказ на пытаньне сваё:
– “У гэтым краю балоты, вада ды пяскі
Заляглі з утварэньня Прадвечным зямлі!”

      Час ішоў, ішлі гады,
      Я ізноў прышоў туды.

   І спаткаў я на месцы балотаў глухіх
   Зноў прыгожае места… Шмат вулак крывых
   Там з шырокімі, сьветлымі сетку плялі,
   Белых хорамаў цені на хвалі ляглі
   Ціхаводнай ракі, што празь места плыла,
   Аб ім славу далёка па сьвеце нясла.

Закрычаў я тады: “дзе палі, дзе лясы,
Люстра возера, мгла між пяскоў паласы?
Дзе усё?” І пачуў я спакойна адказ:
— “Горад наш быў і ёсьць, што пытаешся нас?”

      Хай ідуць вякі, гады,
      Я ізноў прыду туды…

IV. Настроі й лятуценьні

Увечары

Не ўцячы ад тугі. (Залацістыя сеці
ясны вечар накінуў на нівы й лугі.)
Затрымаліся, ў вышу ня хочуць ляцеці
мае думкі крылатыя, дзеці тугі.

Жаль чагосьці, чаго? (Сіняватыя сьцені
праз дарогу ляглі, і сьцямнела ў лагох.)
Абудзіліся казкі душы — летуценьні,
штось шапочуць, і надзяць, і плачуць, чаго?

Нешта ў сэрцы расьце… (Па-над срэбрам абпокаў
моўчкі ўзьняў маладзік свой заплаканы твар.)
Яшчэ момант… і рыне паводкай шырокай
мая песьня — натхненьне, жыцьця майго чар!

Завець мяне

Завець мяне сіняе неба,
Завець мяне вольны прастор,
Дзе месяц між хмарак гуляець,
Дзе вочы празрыстыя зьзяюць