Пад сінім небам

Ночы і думкі

Ёсьць ночы белыя, ёсьць цёмныя, глухія.
Ёсьць гаманлівыя — і ёсьць зусім ціхія.
Іх — больш за ўсё люблю зь лядзяным зьзяньнем зор,
што на шаўкох нябёс празрысты ткуць узор.
Люблю за супакой, хоць сонны, а чароўны,
люблю за сіні змрок, за смутак невыслоўны,
што на душы ляжыць, калі сяджу адна
і ў шыбіню гляджу нябёсную бяз дна…

Ёсьць думкі сьветлыя, ёсьць чорныя, благія,
ёсьць думкі, як і ноч, зусім-зусім ціхія.
Іх — больш за ўсё люблю, з манлівасьцяй надзей,
з усім, што лекам тут зямной душы людзей.
Люблю за цішыню дзіўную ў сэрцы, тую,
зь якою я нідзе й ніколі не сумую,
за тое, што гарыць ізь імі дух, расьце
і кажа жыць ня так, як тут жывуць усе!

*** Я люблю песьні ветра у полі…

Я люблю песьні ветра у полі
I вясёлых сьняжынак гульню,
Калі ў хаце ня хочацца болей
Мучыць думкамі душу сваю.

Я люблю выйсьці ў час, калі хмары
Дагараць, калі захад загас,
Калі цені агорнуць абшары
I зьмярканьня зімовага час…

Ў вёсцы ціха — ўсё сьнегам адзета,
Ў белай рызе рабіны стаяць.
Ў вокнах зоркі чырвоныя сьветла
Тут і там, загарэўшысь, дрыжаць.

Засыпаючы сад каля школкі,
То баржджэй, то паціху ізноў
Пылам сыплюцца лёгкім іголкі
Зь неабсяжных нябесных палёў.

Густа, густа лятуць яны, йрвуцца,
Мчацца зь ветрам у белы прастор,
То — рассыплюцца, ў вольхах саб’юцца,
То — хаваюць агеньчыкі зор…

Ўсё зьмяшалася ў полі, здаецца,
Віхор круціцца, б’ецца, пяе.
Мо змагаецца з кім, мо сьмяецца?
Мо хавае надзеі свае?

Лес, дзе хвойкі, сасонка ў сасонку,
Ў ясны дзень вырасталі сьцяной, —
Мглы агорнуты белай пялёнкан,
Мглы, што неба зьмяшала зь зямлёй.

I ўсю ноч у бялеючым полі
Карагоды сьняжынкі вядуць,
То баюкаюць песьняй аб долі,
То хаўтурныя гімны пяюць.

Памяці Ядвігіна Ш

Ціха з шэрых нябёс белы падае сьнег,
А учора сьмяялась вясна,
Сонца першыя косы так сьветлы былі,