Пад сінім небам

У ружовых ніцяў сеці;
Сны гарачыя каханьня —
Ў чырвань яркую згараньня.
Крые нудных сноў тканіны
Ніткай шэрай павучыны,
Затыкае сны, як казкі
Ў мілы тон пралескі-краскі,
А сувоі сноў прыгожых —
Крые беляй белых рожаў.

Тчэ другая па калеі
Чуць-зялёны шоўк надзеі…
Тая — сіняй грой адценяў
Тчэ чароўнасьць лятуценьняў,
Гэна зноў, ў правідным ценю,
Разлажыўшы на калені,
Чорным шоўкам, срэбрам старым
Ўсьцяж пляце начныя мары…

А астатняя маўкліва
Заканчае ночы жніва:
Хваляй белых аксамітаў
Тчэ спакой душы, ўжо сытай…

Ткуць дзяўчыны, ткуць сястрыцы
Ўсё, што можа нам прысьніцца,
І, зайздросна ноч хавае
Ўсё, што з кроснаў выплывае…

*

А як згасьне дзень між хмараў
Туманы спаўюць зямліцу, —
Ноч нясе ў імглу абшараў
Ўсё, што выткана ў сьвятліцы…

Шляхам месячных праменьняў,
Пуціной дрыжачай зораў,
На зямлю, у сьвет імкненьняў
Йдзе з-за сьветавых прастораў

І распальвае настроі
Бліскавіцаю між хмараў,
Разьвівае сноў сувоі,
Расплятае ніці мараў.

Ўсіх замучаных, прыстаўшых,
Ўсіх, спрагнёных адпачынку,
Шчасьця ў шэры дзень ня знаўшых, —
Заварожыць на хвілінкі.

Хай забудуць дзень галодны,
Хай у сьне зазнаюць ласкі,
Заліе іх горам зводным,
Занясе ў краіну казкі..

Ўсю зямлю крылом абыйме,
Закалыша, залюляе,
З сэрцаў важкасьць гора здыйме,
Боль вясьняным сьнегам стае…

I над змучаным паэтам
Затрымаецца… схінецца…
А назаўтра сьпеў пальлецца,
Сьпеў, што вытканы за сьветам»…

Тры браты

Народнае апавяданьне

I

Тры браты канёў сядлаюць
І бацькоў перапрашаюць
Прад абразам на каленях
Просяць іх багаслаўленьня.

Брат найстаршы — паляўнічы,