Што ў бары дзічыну ліча,I сярэдні брат — араты,Што пільнуе поля й хаты,I малодшы брат — поэта,Закаханы ў гожасьць сьвету. —Праз бары, яры, затокіЕдуць сёньня ў сьвет шырокіПа прыгожую дзяўчыну,Жонку, любку, гаспадыню.Тры браты, дубы у полі,Галавой сягаюць столі,Як асілкі маюць грудзіЙ не жанаты… Кажуць людзі:— “Час даўно ўжо, што й казаці,Мець бацьком нявестку ў хаце:Покуль з жыцьцем разьвітацца,Ўнукаў хочацца даждацца!”Ў дзень прыгожы, яснавокіЕдуць брацьці ў пуць далёкі.За сялібай, над ракоюЛёс кідаюць: хто кудою?Старшы брат зьвяртае ўправа,Праз чароты, ціну ставаЎ бор кіруецца, што з хатыЧуць відаць, як пас зубчаты.Срэдні — з песьняй удалоюЕдзе проста прад сабою,Едзе ўдаль, дзе каласіццаМора срэбнае пшаніцы.Меншы — ўзяць уліва хоча,Бо там шчасьце лёс прароча,Дзе ў вадзе цьвітуць лілейкі,Божы краскі-самасейкі,Дзе ў бязьмежнасьць вабяць далі,Дзе так ясны сонца хвалі!Едуць, едуць, ад’яжджаюць,Чуць відаць, зьнікаюць, таюць…Толькі пыл яшчэ клубіццаДы калышацца травіцаНа пяшчыстай на сьцяжынцы,Ля бацькоўскага дзядзінца.
ІІ
Ўецца вузкая дарогаКаля лесу, ля густога.То крутнецца у лагчыну,То завернецца ў гушчыну,Абыходзіць елак сплёты,Праз дрыгву йдзе, праз балоты.Едзе старшы брат вясела,Бор шуміць-гудзе наўкола,Сіні цень яго хавае,Сонца косы раскідае,Шэпчуць хвойкі маладыя,Байкі, казкі залатыя,Павявае пах маліны,Ўспамінае чар дзяўчыны.Ўецца вузкая дарогаЎ моры жыта залатога.То — управа крутанецца,То — уліва павярнецца,Абыходзіць сенажаці,Йдзе праз грэблі і праз гаці…Едзе срэдні брат ахвоча,Едзе ўдзень і едзе ўночы:Ясна сонца яго грэе,Прахалодай вецер вее,Жыта шэпча яму казкі,Навяваюць думкі краскі,Чырванеючы ў травіцы,Аб дзяўчыне-чараўніцы.Ўецца вузкая дарогаКаля возера ціхога…Абыходзіць мора кветак,Стужкай ўецца праз палетакЎ даль нязнаную, дзе горыЎ неба гінуць сінім моры.Едзе меншы брат, сьпявае,Песьняй божы сьвет вітае.Яму шле праменьні сонца,