Ля самой вады, дзе з тугі-нуды, Асака стаіць і глядзіць туды, Дзе на цёмным дне вадзянік ляжыць, На сырым пяску, ўвесь у ціне, сьпіць, Ля самой вады… сядзіць князь, а з ім Млынара дачка… Праз лісьцё вярбін Зіхаціць паяс, што як жар гарыць, Відаць новую сукню князёвую, Відаць шапку яго атласовую Ды з аздобаю жамчуговую, Відаць князевы боты казловыя, Чуваць князевы словы вяселыя… Не хмяліначка ля кіёчка завіваецца, — Не чароцінка над возерам схіляецца, Не, дачка млыныра усьмяхаецца, Да князёвых грудзёў пахіляецца, За пагожы дзянёк прыгажэйшая, За сонейка ў небе сьвятлейшая… 3-пад павекаў прымкнёных гараць, блішчаць Яе вочы, дзьве зоркі зялёныя, Кравяныя каралі на шыі вісяць… Цела, сонцам і лесам ўспаёнае, Да вады, як чароцінка, клоніцца, А як склоніцца, — пераломіцца… Каля грэблі вярбінаў рад стаіць, За вярбінай Даніла хаваецца, У грэблю праз суччо узіраецца, На дачку млынара заглядаецца. Любіць князя Алёнка-залётніца, Да яго пацалункаў ахвотніца. Валасы чэша ручкаю белаю, Ў яго вочы ўзіраецца сьмелыя… Не сакоча за хвойнікам ластаўка, Не пяе салавейка над возерам, — Так сьмяецца Алёнка, гаворачы, На траве з князем седзячы побачы… Як скацілась за лес сонца краснае, Як устаў белы месяц заплаканы, Толькі ў той час яны разьвіталіся, У апошні раз цалаваліся. Сонца, сонейка, сонца краснае, Чаму рана схавалася? Як-жа мне не хаваціся, Час да дому варачаціся, Старым людцам трэ’ супакой даць, Маладым людцам — да зары гуляць… * * * А і хочацца Данілцы спаці, Цяжка з лаўкі дубовае ўстаці, А і хочацца і ня хочацца, Думкі рэчкаю быстрай коцяцца… Ўспамінае Даніла той лес густы, Ўспамінае возера лебядзінае, Млын і грэблю за гнуткай вярбінаю, Ўспамінае Алёнку-залётніцу, Да князёвых ласкаў ахвотніцу, Ўспамінае яе вочы зялёныя, Бліскам месяца, хіба, ўспаёныя… Ня дрыжыць зямля, калі гром грыміць, Не гарыць зара, калі сонца сьпіць, — Гарыць сэрца маладзецкае, Кроў іграець удалецкая: Палюбілася Данілцы млынара дачка — Маладзенькая Алёначка. Праз тры дні ізноў князь паехаў ў лес, Зьбіўся з сьцежачкі, у гушчар улез, Паміж хвой скакаў, на псароў крычаў, Вараненькага панукаў і гнаў. Толькі пёркі — раі пчаліныя Па-над шапкай вілісь сабалінаю… Зноў за ім усе уздагон нясьлісь, Крыкі з брэхам сабакаў князёвых зьлілісь, Зноў Даніла адстаў, прызадумаўся, На Алёнку, пэўна, уздумаўся… Вынес конь яго аж на возера, На ціхое возера, лебядзінае,
