Дзе шэпчуцца івы з вярбінаю, Дзе лілейкі у сіняй вадзе цьвітуць, Дзе белыя лебядзі на вадзе плывуць… Не калінка да сонейка цягнецца, Ня зорачка — месячык выглядае, Алёнка на грэблі князя чакае, 3 белых лілейкаў вяночак сплятае, Шэпча-варожыць, яго заклікае: — Ўжо лажыцца раса на кусты лазьняка, Ужо сонца за хвойкі хаваецца, Ужо ночная мгла распаўзаецца, А яго, сакалочка, няма, як няма… Сакалочак мой ясны, прыгожанькі! Як бяз ночанькі зоркам не сьвяціці, Так і мне без цябе не пражыці! Хмаркі ў небе агнём запаляюцца, Жоўты месяц з зямлёю вітаецца, Разгараецца ў сэрцы каханьніца, Як пасьля начы рассьвітаньніца… Любы, любы, прыгожанькі Сакалочак, Глядзіцца месяц двурожанькі Ў наш куточак. Прыдзі, прыдзі, мой месячык, Пакланюся, Да сэрца твайго, дубочак мой, Прытулюся. Табе я дам, табе я дам Вяночак, На вечнае вітаньніца, На шчырае каханьніца, Сакалочак!' Так Алёнка на грэблі ўсё князя чакае, З белых лілейкаў вяночак зьвівае, Шэпча-варожыць, яго заклікае… Гулкі грукат капытаў з-за грэблі ляціць, Відаць князеву сукню атласовую, Відаць шапачку яго шаўковаю Ды з аздобаю жамчуговаю, Відаць пёркі на шапцы сакаліныя, Відаць вараненькага за вярбінаю… Ярчэй зорачкі над зямлёй гараць, Сьвятлей месячык сьвеціць высака, — Сходзіць князь з каня, да каханкі йдзе, Да грудзей туліць, абыймаецца… А Алёначка заліваецца Шэрай птушачкай-сакатушачкай, Бы каліначка, хістаецца, 3 любым князем вітаецца… Добра, сонейка, што схавалася За лясы, за тры высокія, За палі, за тры шырокія: Старым людцам трэ’ супакой даць, Маладым людцам — да зары гулядь. * * * Не заўсёды сонейку ў небе сьвяціці, Не заўсёды людзём на зямлі любіці… Пагуляў князь з Алёнкай-залётніцай, Да яго пацалункаў ахвотніцай, Пагуляў з маладзенькай, нацешыўся, Месяц блізка ўсё езьдзіў на возера, На ціхое возера лебядзінае, Дзе шапочуцца іва з вярбінаю, Дзе лілейкі белыя ў вадзе цьвітуць, Дзе лебядзі белыя па вадзе плывуць. Месяц блізка ўсё езьдзіў… а там… пазабыў, Ў іншым месцы мо’ сэрца сваё весяліў? Ды й праз хмары зорачкі зьзяюць, Й пасьля крыўды дзяўчыны кахаюць: Сонца яснае за лес коціцца, За сады ідзе, за пахучыя, За рэкі ідзе, за цякучыя, Па-за хмарачкі хаваецца, Крывёй неба заліваецца.
