Наступае ціха ночка на зямлю, Наступае, разпаўзаецца, Па глухіх куткох хаваецца, — А Алёнка ля грэблі ўсё князя чакае, Шэпча-варожыць, яго заклікае. А і дзень няма, а і два няма, А й тыдзень няма, а і два няма… Б’ецца ластаўкай Алёначка, Б’ецца птушачкай у клетачцы: 'Пашкадуй ты мяне, гора горкае, Ня круцецесь асвы, думкі чорныя', — Не бярозка у полі зьвіваецца, Не зялёная нізка схіляецца, — Так схіляецца, зьвіваецца Маладзенькая Алёначка… Не глядзеце на сьвет, вочы ясныя, Не глядзеце на сонейка краснае, Закацілася вашае сонейка За глыбокія рэкі празрыстыя, За высокія горы-гарыстыя. Ня цьвісьці лілейкам у злую зіму, Не глядзеці Алёнцы у вочы яму, Не сплятаці вяночкаў, як краскаў няма, Ня любіць — мілаваці, як яго няма… Разьлюбіў, ой, Алёнку багаты князь, Нагуляўся з душою дзявочаю Да слоў яго здатнай, ахвочаю!..' Гэтак плача Алёнка-залётніца, Белы ручкі ламаець гаротніца, А Даніла што-вечар за вярбой стаіць, А Даніла што-вечар на яе глядзіць… Маладзенькай Алёнкі яму шкада, Запаляецца ў сэрцы на князя злаба, Сэрца з болю ў грудзях разрываецца… Падыйсьці ён бліжэй не рашаецца. Ой, хварэець душа маладзецкая, Ой, муціцца кроў удалецкая. Так, здаецца, з распачы дубок-бы зламаў, Лебядзём-бы галоўкі усім пазьбіваў, Пух пусьціў-бы высока, пад сонейка, Пёркі плаваць пусьціў-бы па возеры, А забіўшы — і сам-бы сьмерць знайшоў, Ня любіў-бы вось так, не жалеў ізноў… * * * Дні плылі, як вада… Ужо восень прышла, У шаўкі, у вагні Бор густы запляла. I каменныя горы вада прабіваець, I страх-нерашучасьць ахвота забіваець: Раз выходзіў Даніла з-за старых вярбін, Раз выходзіў ён, аглядаючыся, Падыходзіў да грэблі, да возера, Падхадзіў да Алёнкі-гаротніцы, Браў Алёнку з ручку, за белую, Так казаў ён Алёнцы-гаротніцы: — 'Ой, Алёнка, ой, зорка, до’, любка, стагнаць, Досыць горкае гора сваё гараваць. На сьвеце ўсё забываецца, Забываецца, як мінаецца: Забываюць краскі, што зімка была, Забываюць птушкі, што сьцюжа была, Забываець сонца, што хмары ёсьць, Забываюць росы, што сонца ёсьць,
