Маргарыта
Узыдзе сонца! Дзень настане… дзень маіх пакут — Ён днём вяселля будзе… Ты ж не кажы нікому, што пабачыў тут Сваю каханую ў цямніцы й брудзе… Сарвалі мой вянец! Ах, што рабіць? Канец… Нам суджана сустрэцца Не ў танцы… Не ў альтанцы… Народ таўчэцца, Ужо няма на плошчы месца… І рынак поўны… ён… Змясціць усіх не можа… Зламаў свой кій суддзя, ударыў звон, Натоўп знямеў ад жаху… Мяне хапаюць… вяжуць… божа… І ўжо вядуць на плаху… Ўсе дотык вострага ляза Нібы адчулі самі.{125} Пацякла… з вачэй спагадлівых сляза… І свет нямее… цішыня ў труне… Фаўст
Ах, лепш бы не радзіцца мне. Мефістофель (з’яўляецца ў дзвярах)
Ідзем. Альбо дваім турма! Вы не вагайцеся дарма! Чакаюць коні на двары, Прачнецца варта на зары. Маргарыта
Хто гэта вылез з цемнаты? Ён! Ён! Гані яго!.. Што хоча ён у міг святы? Жыцця майго?.. Фаўст
Жыць павінна ты! Маргарыта
Я аддаюся божаму суду! Мефістофель (Фаўсту)
За мной, інакш адзін пайду! Маргарыта
Іду, гасподзь, іду! Ратуй мяне! Анёлы, вы пры божым троне Не адмаўляйце ў абароне! Ты, Генрых, страшны мне. Мефістофель
Яна асуджана! Голас зверху
Уратавана! Мефістофель (Фаўсту)
За мною! (Знікае з Фаўстам.)
Голас з цямніцы (заціхаючы)
