Фаўст

Рай для грабежнікаў, зладзюг,
А над сумленнымі вісіць абух;
Бо там, дзе кат бароніць ката,
Адна нявіннасць вінавата.
Вось так і бавіцца дзяржава,
Налева нішчыць і направа.
Якая ж будзе тут управа,
Калі і самавіты муж
На хабар ласы і на куш,
Калі суддзі і пракурору
Пара паслухаць прыгавору.

Згушчаю фарбы, скажаце? Няма чаго,
Калі карціна чорная і без таго.

Паўза.

І нам нявыкрутка без карных мер.
Бо чалавек разбэсціўся, як звер,
І ўсё дваранства па краіне
Ад псоты і распусты гіне.

Военачальнік

Перажываем дні зусім ліхія:
Куды ні глянь — кішаць, лютуюць банды,
Куды ні глянь — анархія, стыхія,
Салдат не слухае каманды,
За прывілею нас прадасць сеньёр,
Хаваецца філістэр за сцяну,
Ражном не выпраш на вайну
Адважных рыцараў з іх нор —
Ісці не хочуць ад гнязда;
Найміту ж трэба толькі мзда
І ласкі сквапнай куртызанкі.
За грошы ён штурмуе замкі,
За грошы дасць найміт прысягу
І нам, і вам — любому сцягу
Змагацца і служыць аддана.
Спустошана і растаптана
Імперыя іх службай, як халерай:
Двары пустыя — вецер свішча.
Спрабуй, ушчуй крутою мерай,
Дык разварушыш вос гняздзішча.
Саюзніка альбо ж васала
Трывожыць наша гора мала.

Скарбнік

Саюзнік сёння з галавою:
Наабяцае мех пазык
На свой інтэрас і разлік,
А ты сядзі з пустой казною.
Не дачакацца нам субсідый,
На чынш, аброк благія віды,
Бо ўладу новыя паны ўзялі,
Якім ты сам нараздаваў зямлі.
А партыі, а блокі, а групоўкі
Грызуцца, як у лесе воўкі,
Бо гібелін не любіць гвэльфа,^{131}
І памагчы нічым тут нельга!
Сядзяць, адседжваюцца ціха,
А выручкі ўзаемнай — ані следу;
Хто ж спагадае ў цяжкі час суседу,
Калі паўсюль усіх заела ліха.
А кожны ж дбае пра сябе.
Сабе і цягне і грабе —
Да скарбніцы ўсялякі лезе,
Нібыта ў борць мядзведзь у лесе.

Кашталян

Гаркота ўжо і мне праела душу:
На медзяках я эканоміць мушу,
Бо він салодкіх, смачных страў
Разбіся — а на стол пастаў…
А кухар што! Ён не заплача,
Яму пляваць, што ў нас нястача.
Хоць куры, гусі, індыкі,
Ягняткі, сарны, вепрукі —
Той натуральны наш падатак —
Яшчэ ідуць з сялянскіх хатак,
Затое віны ўсе папіты.
Бывала, бочкамі быў склеп набіты,
І мы на тысячу персон
Спраўлялі пышныя банкеты.
Усё прайшло, як дзіўны сон,
Усе ўтрубілі мы бюджэты.
І ратуша ў падвал адкрыла дзверы,—
Ды што запас, калі мы п’ём без меры.