Фаўст

Прад ёю кленчыў і дрыжаў!
Ахвотніц славы, перамог —
У воз саміх бы я запрог.
Адно мне толькі па нутры:
Карціць — нагамі дагары
Перавярнуць усё падрад:
І лоск, і пыху, і парад —
Вось гэта быў бы маскарад!

Герольд

Я на цябе, пракляты сметнік зла,
Не пашкадую і свайго жазла!
Дзе ж гэты гад? Ён сціснуўся ў камяк.
Стуліўся, ссунуўся, абмяк —
Няма… вось толькі яйка…
Яйка тое Расце і пухне, як жывое…
І на вачах збялелых дам
Са шкарлупы палезлі блізнюкі:
Кажан і змей. І нацянькі —
Кажан на крылах, змей уплаз —
Хутчэй пакінулі палац,
Каб зліцца зноў і разам жыць.
Я б не хацеў там трэцім быць!

Гоман натоўпу

Зала ходырам… Шум, гром…
Прэч бяжым, ану яго з дваром…
Разгуляліся ў двары
Нечысці, нетапыры…
Нейкі свіст над галавой…
Храбусценне пад нагой…
Кажаны ляцяць з акна…
Страшна… Ціхне гамана…
Не да ўцех цяпер гасцям…
Што тут робіцца?.. Няўцям…

Герольд

Тут на святах год у год
Я вартую уваход,
Каб ніякі госць нязваны
Не пранёс якой заганы,
Каб нячысцік без білет
Не пралез на свята гэта.
Сёння ж раптам, як на грэх,
Іх налезла поўны мех.
З тым Заілам шмат марокі!
А ўжо зноў я чую крокі,
Дзіва новае зноў бачу!
Як яго я растлумачу?
У герольда абавязкі —
Прадстаўляць на бале маскі,
Быць разгадчыкам задач!
А вось сёння хоць ты плач —
Не магу! Вось калясніца
Праз натоўп у залу мчыцца,
Едзе плаўна, едзе смела.
Жарабцоў кіруе ўмела,
Спрытна, стоячы, вазніца.
Збруя ззяе, серабрыцца,
Ліхтары мігцяць магічна —
Ўсё так дзіўна, непрывычна.
Сціх гармідар карнавала,
Вочы вырачыла зала.
Не, не быць ужо дабру…
Страшна мне… Дарогі…

Хлопчык-каляснічы^{145}

                               Тпру!
Стойце, коні, не шалейце.
Папускае цуглі, лейцы
І загадвае вазніца
Вам у зале прыпыніцца.
Бачыце, якая ўхвала
Нам на долю тут прыпала.
Тут не дзіва дзіву дацца.
Дай, герольдзе-распарадца,
Як таму і след спачатку,
Алегорыям разгадку.

Герольд

Ну й задаў ты мне задачу!
Апішу табе, што бачу.