Фаўст

Хлопчык-каляснічы

Апішы!

Герольд

           Скажу тады:
Ты прыгожы, малады,
Свежы, ўдалы і, аднак,
Не зусім яшчэ юнак.
Ды праз колькі зім і лет
Пры тваім запасе чараў —
Станеш мараю кабет,
Лепшай кветкай будуараў.

Хлопчык-каляснічы

Ну-ну, давай! Малюнак гладкі.
Цяпер — да сутнасці загадкі.

Герольд

Па бляску і гуллівасці вачэй,
Па схільнасці да яркіх стужак, нітак,
Па тозе, што цячэ з тваіх плячэй,
Аздобленай узорамі ля лытак,
Ты — як дзяўчо, ты — як дзіця,
Хоць у каханні экзерсісы
Прайшоў, спазнаў азы жыцця
І ўжо ў навуцы гэтай лысы.

Хлопчык-каляснічы

А гэта хто? У пышнай рызе
Ўрачыста едзе на квадрызе?

Герольд

Здаецца ён царом дабра,
Багатым, шчодрым і рахманым.
Якое шчасце быць падданым
Такога добрага цара!
Ён з большай радасцю дае,
Чым тоіць скарбішчы свае.

Хлопчык-каляснічы

Не шчыра адказаў, не ад душы —
Ты больш дакладна апішы.

Герольд

А хто вам гожасць лепш апіша!
Як месяц — твар, здароўем пыша,
Румянец шчок, прыпухласць губ,
Густы смаліста-чорны чуб,
Што выглядае з-пад цюрбана,
Пастава, стан і рухі пана.
Адразу ясна — ён вядомы!

Хлопчык-каляснічы

Так, ён — Плутон^{146}, багаццяў бог!
Чацвёрку лепшую запрог —
Да імператара ў харомы!

Герольд

Але ж і ты нам незнаёмы.

Хлопчык-каляснічы

Паэт я, творца хараства!
Высокі сэнс такога рамяства —
Каб жыць, раздаючы свае ідэі.
Што той Плутон? Паэты — багацеі.
Чаго Плутон не мае пры двары,
Ёсць у мяне; уладары