Фаўст

Пад зямлёю з ім не мерся,
Мы ж — царуем тут, наверсе.

Сейсмас

Трызвоніць гэтак вам нягожа,
Бо ўсім валодае Сейсмос —
Ці на зямлі было б прыгожа,
Каб я зямлю як след не трос?
Бо ці задумаўся каторы,
Як нагрувасціліся б горы,
Калі б з глыбіняў я не ўзнёс
Іх у эфірны край нябёс?

Хай Ноч засведчыць і Хаос,
Як я, скідаючы тытанаў,
І Пеліён-гару, і Осу
З падземных вызваліў кайданаў^{186},
Як дзень рабіў я паначы,
Як падганяў уцёс да ўцёсу,
Як іх шпурляў, нібы мячы.
Калі ж стамілі ўрэшце бавы нас,—
Мы дзве гары ўсцягнулі на Парнас.
І там цяпер прыстанак Апалона
І радасны прытулак муз.
І Зеўсу я Алімп узнёс пад тронам —
І сёння я ў вялікі землятрус
Стварыў тут новых гор грамады
Гасцям і жыхарам Элады.

Сфінксы

Уявіць уцёсы, горы
Мы б адвечнымі маглі,
Каб не бачылі, як творы
На вачах растуць з зямлі.

Шуміць ужо зялёны рай,
Сям-там яшчэ скала трасецца —
Усё разбурыцца няхай,
А сфінксы не крануцца з месца.

Грыфы

Гляньце ў шчыліны, у лазы —
Іскры золата ў граніце.
Эй, мурашкі, не драміце,
Папаўняйце вашы касы.

Хор мурашак

Там, дзе расколата
Скала ці глеба,
Туды па золата
Спяшацца трэба.
Дзе толькі шчыліна,
Там і спажыва:
Пясок ці жыліна —
Збіраю жыва.
Драбка апошняга
Я не ўпускаю,
З куточка кожнага
Здабычу маю.
З руплівай працаю
Я скрозь паспею:
Дабро намацаю,
Пясок адсею.

Грыфы

Нясіце скарб! Нясіце, каб —
Ляжаў ён каля нашых лап:
Няма замкоў, няма муроў
Мацней ад нашых пазуроў.

Пігмеі^{187}

Мы ўжо збегліся ў гурму,
Як — не ўцямім нават самі.
Не пытайцеся, чаму
Захацелася быць з вамі.
Без прэтэнзій да жытла
Жыць усюды мы гатовы —
Дасць нам кожная скала
І прыстанішча і сховы.